حمزه و جعفر طيار و امير المؤمنين هم نزديك است براى آنكه حقّ تعالى بلفظ [ رجال ] گفت ، و در ديگر آيت هم ايشان را به اين لفظ خواند
« مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ »
يعنى حمزه و جعفر ابى طالب و عبيدهء حارث
« وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ »
يعنى علىّ ابن ابى طالب و آنچه مؤكّد حديث جعفر صادق است حديث عمرو بن شيبه است و ديگر راويان از صحابه و تابعين كه رسول صلّى اللّه عليه و آله امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب را گفت : يا على كأنّى بك يوم القيامة و بيدك عصا من عوسج تسوق قوما الى الجنّة و آخرين الى النّار يعنى اى على پندارى كه من در تو مىنگرم كه فرداى قيامت عصائى از چوب عوسج در دست گرفته باشى و گروهى را ببهشت ميرانى و گروهى را بدوزخ مىاندازى ، و دوزخ را ميگوئى : هذا لى و هذالك خذيه فانّه من اعدائى و ذريه فانه من اوليائى ؛ او را بگير كه از دشمنان من است و اين را دست بدار كه از دوستان من است ، آنگه رسول خداى گفت : و اللّه كه آتش على را مطيعتر باشد از بنده مر خواجهء خود را .
در خبرست كه حارث همدانى امير المؤمنين را گفت : من از دو حالت مىترسم يكى از وقت نزع و يكى از صراط و سر دو راه ، امير المؤمنين او را گفت : مترس كه دوستان ما آنجا ايمن باشند و جملهء دوستان و دشمنان من مرا آنجا ببينند و من ايشان را ببينم و بشناسم و ايشان مرا بشناسند و هر كس بجاى خود برسند آنگه اين بيتها بگفت :
يا حار همدان من يمت يرنى * من مؤمن أو منافق قبلا
يعرفنى طرفه و أعرفه * بنعته و اسمه و ما فعلا
و أنت عند الصراط معترضى * فلا تخف عثرة و لا زللا
أقول للنّار حين توقف لل * عرض ذريه لا تقربى الرّجلا
ذريه لا تقربيه انّ له * حبلا بحبل الوصىّ متّصلا « 1 »
هامش
( 1 ) - اين اشعار در ديوان منسوب بامير المؤمنين عليه السّلام با اضافهء دو بيت زيرين به همين ترتيب كه در اينجاست نقل شده است :أسقيك من بارد على ظمأ * تخاله فى الحلاوة العسلاقول على لحارث عجب * كم ثم أعجوبة جملا