گيرند . چنان كه در سورة يس ( 80 ) گفت :
« الَّذِي جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ ناراً »
يعنى شجر المرخ . و أمّا قوله تبارك و تعالى :
« فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ »
يعنى فيما اختلف بينهم .
شرك - بدانكه شرك در قرآن بر سه وجه باشد :
وجه نخستين شرك بمعنى شرك آوردن به خدا بود
، يعنى ويرا هنباز گفتن چنان كه خداى در سورة النّسا ( 48 ) گفت :
« إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ »
يعنى من يعدل به غيره أى يساوى به غيره ، كما تقول العرب : عدلت فلانا بفلان إذا ساويته به . و در سورة المايده ( 72 ) گفت :
مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ
يعنى و من يعدل به غيره فقد حرّم اللّه عليه الجنّة إذا مات . و در سورة التّوبه ( 3 ) گفت :
أَنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ رَسُولُهُ
يعنى من العادلين به غيره . و ازين معنى در قرآن بسيارست .
و وجه دوم شرك بمعنى شريك كردن ابليس بود با خداى در طاعت
چنان كه در سورة الأعراف ( 190 ) گفت :
« فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَكاءَ فِيما آتاهُما »
يعنى جعلا إبليس شريكا مع اللّه فى الطّاعة . و در سورة ابراهيم ( 22 ) گفت :
« إِنِّي كَفَرْتُ بِما أَشْرَكْتُمُونِ مِنْ قَبْلُ »
يعنى بما أشركتمونى مع اللّه فى الطّاعة و غيرها .
و وجه سيم شرك بمعنى ريا بود در كردارها
چنان كه در سورة الكهف ( 110 ) گفت :
« فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ