حسنا - بدانكه حسنا در قرآن بر سه وجه باشد :
وجه نخستين حسنا بمعنى حقّا بود
چنان كه در سورة البقره ( 83 ) [ گفت ] :
« وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً »
يعنى حقّا . و در سورة طه ( 86 ) گفت :
« قالَ يا قَوْمِ أَ لَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْداً حَسَناً »
يعنى وعدا حقّا .
و وجه دوم حسنا بمعنى محتسبا باشد ، يعنى برشمار آورده و مزد جسته
چنان كه در سورة البقره ( 245 ) گفت :
« مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً »
يعنى محتسبا . و همچنين در سورة الحديد ( 11 ) و در سورة التغابن ( 17 ) گفت :
« مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً »
يعنى محتسبا .
و وجه سيم حسنا بمعنى بهشت بود
چنان كه در سورة القصص ( 61 ) گفت :
« أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً »
يعنى الجنّة .
حسنة - بدانكه حسنة در قرآن بر شش وجه باشد :
وجه نخستين حسنة بمعنى نصرت و غنيمت بود
چنان كه در سورة آل عمران ( 120 ) گفت :
« إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ »
يعنى إن تمسسكم النّصرة و الغنيمة يوم بدر . و در سورة النّسا ( 78 ) گفت :
« إِنْ تُصِبْهُمْ حَسَنَةٌ يَقُولُوا هذِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ »
يعنى النّصر و الغيمة . و در سورة التّوبه ( 50 ) گفت :
« إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ »
يعنى النّصر و الغنيمة .
و وجه دوم حسنة بمعنى توحيد بود
چنان كه در سورة النّمل ( 89 ) گفت :
« مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها »
يعنى من جآء بالتّوحيد