و چون قرآن بر آنها بخوانند ، گويند : ما ايمان به قرآن داريم ، اين راست است از سوى خداوند ما كه ما پيش از قرآن به پذيرفتن تورات مسلمان بوديم .
54 -
أُولئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِما صَبَرُوا وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ .
فردا به ايشان دو بار مزد دهند به سبب آن شكيبائى كه كردند ، و بدى را به خوبى بردبارى دفع مىكنند و از آنچه به ايشان روزى داديم انفاق مىكنند .
55 -
وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَ قالُوا لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ لا نَبْتَغِي الْجاهِلِينَ .
و چون سخن ناپسند و نابكار بشنوند ( به بردبارى و شكيبائى ! ) از آن اعراض و دورى مىكنند و روى گردانند و گويند : كار ما و كرد ما ما راست ! و كار شما و كاركرد شما شما راست ، درود بىزارى ( نه درود تحيّت ) بر شما باد ، ما نه از نادانان جويائيم نه از ايشان پاسخ خواهيم !
56 -
إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ .
تو ( اى محمّد ) آن كس را كه دوست دارى راه ننمائى ، ( مقصود ابو طالب عمو است ) ليكن خداوند هركه را بخواهد رهبرى مىكند و او راستتر دانائى است به كسانى كه شايسته رهنمائى به راه راستند .
57 -
وَ قالُوا إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنا أَ وَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبى إِلَيْهِ ثَمَراتُ كُلِّ شَيْءٍ رِزْقاً مِنْ لَدُنَّا وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ .
( كافران قريش گفتند ) اگر ما راهنمائى شما را بپذيريم و در دين تو آئيم ، ما را از زمين خودمان بربايند و بيرون كنند ! آيا ما براى آنان جاى امنوامان نساختيم كه از هرجا ميوههاى هر چيزى را به آنجا مىكشند ؟ كه روزى از نزد ما است ، ليكن بيشتر آنان نمىدانند !
58 -
وَ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَها فَتِلْكَ مَساكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِيلًا وَ كُنَّا نَحْنُ الْوارِثِينَ .
و چه بسيار از اهل شهر كه هلاك كرديم و تباه ساختيم كه ايشان را خوشى زندگانى در بر گرفته بود ، اينك اين است نشستگاههاى آنان كه در آن بعد از آنها جز اندكى ننشستند و ما وارث آنها بوديم و از ايشان هرچه بود بما بازماند !
59 -
وَ ما كانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرى حَتَّى يَبْعَثَ فِي أُمِّها رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِنا وَ ما كُنَّا مُهْلِكِي الْقُرى إِلَّا وَ أَهْلُها ظالِمُونَ .
پروردگار تو ( اى محمّد ) مردمان شهرى را هلاك نمىكند مگر پس از آنكه در مادر آن شهرها پيغمبرى بفرستد كه سخنان ما را بر آنها بخوانند . و ما هلاككنندهء مردمان شهرها نيستيم مگر آنها كه مردمانش ستمكارانند .
60 -
وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى أَ فَلا تَعْقِلُونَ .
هرچه بشما داده شده جز چيزهاى اين جهانى و آرايشهاى آن نيست ، و آنچه نزد خداوند است ( در آن جهان ) بهتر و پايندهتر است .
61 -
أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ كَمَنْ مَتَّعْناهُ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ .
آيا كسى كه ما بر او وعدهء نيك داديم ؟ ( بر اثر راه نيكو كه رفته و كار نيكو كه كرده ) مانند كسى است كه ما او را چيز ناپايدار دنيا داديم ! پس آنگاه روز رستاخيز از حاضرشدگان در آتش است ؟
62 -
وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ .
آن روز كه خداوند