لطيفه : عزيزى را ديدند كه وقت رحلت ، در حال طرب و شادى است ! وى را گفتند : اين چه طرب و شادى است ؟ گفت : كدام روز خوشتر از اين روز كه شربتى به صبوح دهند و ضربتى با آن دررسد كه نفس امّاره را بردارند و نابود كنند و روح را از وثاق تاريك نجات و به روشنائى ديدار حق برسانند !
تفسير لفظى [ آيات 30 الى 34 ]
30 -
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما يَصْنَعُونَ .
به مؤمنان بگو ( اى محمّد ) تا چشمها را فروگيرند ( از ناپسنديها ) و ناموس خود را نگاه دارند ، اين براى آنها بهتر و پاكيزهتر است ، كه خداوند به همهء آنچه مىكنند آگاه است .
31 -
وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَ يَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبائِهِنَّ أَوْ آباءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنائِهِنَّ أَوْ أَبْناءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوانِهِنَّ أَوْ بَنِي إِخْوانِهِنَّ أَوْ بَنِي أَخَواتِهِنَّ أَوْ نِسائِهِنَّ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ أَوِ التَّابِعِينَ غَيْرِ أُولِي الْإِرْبَةِ مِنَ الرِّجالِ أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُوا عَلى عَوْراتِ النِّساءِ .
به زنهاى با ايمان بگو كه چشمهاشان را فروگيرند ( بپوشانند ) و فرجهاشان را ( عورت ) از حرام حفظ نمايند و زيور و آرايش خويش آشكارا و نمايان نكنند مگر آنچه كه پيدا و نمايان باشد ( مانند دست و صورت ) و بايد روسريها را تا پهلو آويزند ( كه مو و گردن و سينه پوشيده باشد ) و آرايش خود را نمايان نسازند جز براى شوهران يا پدران يا پدر شوهران يا پسران خود يا پسران شوهران يا برادران يا برادرزادگان پسر يا خواهرزادگان پسر يا زنان هم دينان خويش يا زر خريدها ( كنيز ) يا مردان ناتوان و ناقص كه با زنان كارى ندارند يا كودكانى كه هنوز بر زنان چيره نگشتهاند .
وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ .
و نبايد در راه رفتن پاى به زمين بزنند تا بدانند كه خلخال بهپاى دارند ! و اى مؤمنان ، همگى بسوى خدا بازگرديد تا مگر رستگار شويد و جاويد پيروز آئيد .
32 -
وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ .
بيوگان خويش را نكاح ( زن يا شوهر دهيد ) و همچنين پارسايان بندگان ، و كنيزانتان و پرستاران خودتان . اگر فقير و نيازمند باشند خداوند از فضل خود آنان را بىنياز مىكند كه خدا بىنياز و توانا و به حال خلق دانا است .
33 -
وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ نِكاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْكِتابَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِي آتاكُمْ .
و بايد كسانى كه زن يا كنيزك ندارند عفيف باشند و زنا نكنند و از آن خوددارى نمايند تا خداوند از فضل خود آنها را بىنياز سازد ، و كسانى كه ( از بردگان شما ) بخواهند با نوشتهاى خود را باز خريد كنند ، با آنها نوشته قرار دهيد اگر مىدانيد كه آنها از عهده نوشته و عهده خود برمىآيند ، و آنها را از مالى كه خداوند بشما داده چيزى بدهيد
وَ لا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَنْ يُكْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّهَ مِنْ بَعْدِ إِكْراهِهِنَّ غَفُورٌ رَحِيمٌ .
پرستاران و كنيزان خود را به زنا وامداريد تا چيزى از مال دنيا