103 -
وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ .
و كسى كه ميزان عملش سبك باشد ، آنان كسانى هستند كه از خويشتن درماندند و زيان ديدند و در دوزخ جاويدانند .
104 -
تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ .
آتش روىهاى ايشان را افروزد و آنان در آتش تباه رويان و تيرهچهرگانند !
105 -
أَ لَمْ تَكُنْ آياتِي تُتْلى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِها تُكَذِّبُونَ .
آيا سخنان و پيغامهاى ما به شما نمىخواندند ؟ پس شما آنها را دروغ مىپنداشتيد ؟
106 -
قالُوا رَبَّنا غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا وَ كُنَّا قَوْماً ضالِّينَ .
گويند خدايا ، بدبختى بر ما غلبه كرد و ما گروهى گمراه بوديم !
107 -
رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ .
پروردگارا ، ما را از آتش بيرون آر ، كه اگر به گناه باز گرديم از ستمكارانيم !
108 -
قالَ اخْسَؤُا فِيها وَ لا تُكَلِّمُونِ .
خداوند گويد ، دور شويد و هيچ سخن مگوئيد .
109 -
إِنَّهُ كانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبادِي يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ .
گروهى از بندگان بودند كه مىگفتند خداوندا ، ما ايمان آورديم ، پس ما را بيامرز و ببخش كه تو بهتر بخشندگانى .
110 -
فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ .
پس شما آنان را به سخريه و فسوس گرفتيد ، تا آنكه ياد مرا بر شما فراموش كردند و شما از آنها مىخنديديد !
111 -
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ .
امروز من به آنها پاداش مىدهم به سبب شكيبائى كه كردند و ايشان امروز رستگارانند
112 -
قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ .
خداوند گفت : در زمين چند سال مانديد ؟
113 -
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعادِّينَ .
گفتند : يك روز يا كمى از روز مانديم پس از فرشتگان روز شمار بپرس !
114 -
قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ .
خداوند گويد : جز اندكى درنگ نكرديد اگر شما نيك مىدانستيد .
115 -
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ .
آيا پنداشتيد كه ما شما را به بازيگرى و بيهودگى آفريديم و اينكه شما به ما نخواهيد آمد ؟
116 -
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ .
پس خداوند برتر و پاكتر است ( از بازىگرى و عيب ) و او پادشاه به راستى و شايستگى است و جز او خدائى نيست و او پروردگار عرش بزرگوار و نيكو و با كرامت و با عظمت است .
117 -
وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ .
و هركس جز با خداى يگانه خداى ديگر خواهد ، همانا حساب او نزد خداوند است و كافران هرگز رستگار نگردند .