ضرورى بود كه دربارهء اختصاصات كتابتى متن و نكات دستورى آن نيز ، يادداشتهايى فراهم شود . اينك مختصرى از اينگونه يادداشتها را عرضه مىدارم .
اختصاصات كتابتى
* قاعدهء نوشتن دال و ذال را رعايت مىكند ؛ و در زير دو حرف دال و ر براى پرهيز از اشتباه نقطه مىگذارد .
* پ و چ را به يك نقطه مىنويسد و كلمات آنكه ، آنچه ، چنان كه . . . را آنك ، آنچ و چنانك . . .
* كه را گاه جدا به صورت ديرينهء كى و گاه به صورت امروزين كه ؛ و در بيشتر اوقات پيوسته به كلمهء بعد مىنويسد : كهمى ( - كه همى ) ، كفران ( - كه فرآن ) ، كتبه ( - كه تبه ) ، كفر دلهاى ما ( - كه فر دلهاى ما ) ، كمر تراكمحمدى ( - كه مر ترا كه محمدى ) ، كنام او ( - كه نام او ) ، كما را ( - كه ما را ) ، كزفتى نكنيد « 1 » ( - كه زفتى نكنيد ) ، كسستكارى كرده باشيد ( - كه سستكارى كرده باشيد ) ، كيك ( - كه يك ) ، كشد ( - كه شد ) ، كنه ( - كه نه ) .
* گاه حرف اضافهء به و حرف عطف نفى نه به كلمهء بعد مىپيوندد و گاه جدا نوشته مىشود : بيگانگى ( - به يگانگى ) ، نفازدارندهاى ( - نه فاز دارندهاى ) . . .
* دو كلمهء چون و تو بهصورت : چن ( - چون ، يك دوبار ) ، و همواره ( - چو ) مىآورد ، و ته ( - تو ) بسيار ديده مىشود .
* « ان » جمع عموما به صورت « آن » است .
* گاه از آوردن ( هاى ) بيان حركت پرهيز مىكند : ماد ( ه ) خر ، ماد ( ه ) گاو .
* در كلماتى كه به ( هاى ) بيان حركت پايان مىيابد ، ى ضمير و تنكير و نسبت را به صورت ي مىنويسد : خواستهي ( - خواستهاى ) ، آموزندهي ( - آموزندهاى )
* در كلمات مختوم به ( ا ) نيز به هنگام پيوستن ياء تنكير و ضمير و
هامش
( 1 ) . در متن به غلط « گرفتى مكنيد » چاپ شده است .