مىباشد ؛ پس بى ضرورت قوى و شدّت احتياج ، زنان حامله را از فصد و اسهال و قىء اجتناب واجب و لازم است . و امّا بعضى زنان حامله را كه خود به خود در ابتدا قىء عارض مىگردد ، اگر به عنف و شدّت نباشد حبس و تدارك آن نبايد نمود ؛ زيرا كه آن ، باعث دفع موادّ فاسدهء معده است و لهذا طبيعت آن را دفع مىنمايد و خلاف مقتضاى طبيعت عمل نمودن ، ممنوع است .
از جمله مواضع ضروريه و امور داعيه به فصدِ حوامل ، دو امر است :
يكى ، زوال آفت بالفعل ؛ مثلًا مرضى مخوفِ دموى او را عارض گردد كه تدارك آن بى فصد متعسّر باشد كه ناچار فصد بايد نمود كه اگر ننمايد به هلاكت مىانجامد ؛ زيرا كه نزد احتمال دو شر ، اختيار اهوَن مقتضى حكمت و اولى است . و امّا نفث الدّم اگر ضعيف باشد ، به تدابير ديگر حبس نمايند و الّا به فصد پردازند كه منع از فصد ، نظر به فقدان مادّهء جنين است و آن ، اهمّ و اگر نفث الدم قوى باشد و آن نيز از اسباب فقدان غذا است فصد نيز به جهت امالهء ماده و حبس آن اهمّ مهمّات « 1 » است ؛ و ليكن بايد كه اين وقت فصد را به نهايت تنگى گشايند تا انجذاب آن بيش تر از استفراغ باشد و اضعاف آن كمتر .
دوم ، محافظت حامله يا ولد آن بعد از وضع حمل ؛ جهت ايمنى از حدوث آفت . و اين ، چنان است كه مثلًا به امتحان و تجربه دريافته باشند كه اگر تنقيه و اخراج خون در حالت حمل اتّفاق افتد بعد از وضع ، او و ولد او هر دو سالم و صحيح مىباشند و الّا به آفات و امراض از قبيل بثور و قروح و دماميل و خراجات مبتلا مىگردد هر دو يا يكى از ايشان و ليكن اين ، مخصوص به دموى مزاجان كثير الدّم و حصول تجربهء كامله است و الّا مبادرت بر آن به محض گمانِ ضعيف نبايد نمود .
و بدان كه منع از فصد طامث به دو جهت است :
يكى ، به جهت آن كه تا خون حيض قبل از وقت بنا بر توجّه به سمت ديگر حبس نگردد .
هامش
( 1 ) . الف : ( و اگر نفث الدم قوى باشد . . . . . . . . . و حبس آن اهم ) حذف شده .