ن
گرزن : تاج بود .
باژگون و وارونه : همه يكى است
گوزن : گاو كوهى بود .
خيزران : گياهى بود باريك .
پرنيان : جامهء نرم بود . « 1 »
پروانه : آن است كه به چراغ حريصى كند تا خود را به دو كشد ، و رسول را نيز گويند ، و نوشتهء ديوان را نيز پروانه [ گويند . ]
اهرمن : ديو و ابليس بود .
ژيان : آشفته بود ، و اين لفظ اندر صفت سباع به كار دارند .
پهلوان : سپهسالار بود ، يا مردى بود كه اندر كارزار پايدار بود .
زليفن « 2 » و فريب : هر دو يكى است .
پريشان : لفظى است كه اندر موى به كار دارند . چنان كه موى جعد باشد گويند پريشيده است ، و همچنين چيزى كه بيفشانند گويند پريشان .
كيان ( ؟ ) « 3 » : آن است كه به تازى « حيا » خوانند .
آذين : آن است كه به تازى « حجله » خوانند . / 323 /
آئين : آن است كه به تازى « رسم » خوانند .
خراميدن و لنجه « 4 » : رفتنى است به تكلّف و تنعّم .
همايون و خجسته و فرخنده و فرخجسته : همه يكى است .
جوان و جوانه و برنا : همه يكى است .
فژاگن و ناپاك : چيزى پليد بود .
بالكانه : آن است كه چون درى مشبّك از چوب يا آهن بود كه در ديوار خانه گيرند تا خانه
هامش
( 1 ) . نسخهء پ 1568 تا اينجا ازين مبحث را بيشتر ندارد و مطلب به احكام نجوم متصل شده است .
( 2 ) . دانشگاه : زلفين ( برهان قاطع : زليفن ، تهديد ، كينه ) .
( 3 ) . به اين معنى ديده نشد .
( 4 ) . اصل : لفجه ( تصحيح مبتنى بر صحاح الفرس و برهان است ) .