كه اين بيمارىها در كسانى كه آمادگى پذيرش آن را دارند ، به خوبى نمايان مىگردد و هرگز در افرادى كه آميزهاى استوار نسبت به اين بيمارىها دارند و نيز تنهايى كه به سرماى سخت خو گرفتهاند ، آشكار نمىشود مگر در موارد بسيار اندك و در سرماهاى بسيار سخت . همان گونه كه در گذشته گفتهايم باز مىگوييم : هركس ناچار شد در سرماى سخت راهى را بپيمايد ، بهتر است كه شكمبه را از خوراك و شراب به اندازهى درست انباشته كند و از حركت تا اندازهاى بايستد كه خوراك او را گرم نمايد و آرامش دهد رخدادهايى كه بىدرنگ در تن پيش مىآيد بايد خوراكش بالقوه و بالفعل گرمازا باشد ( هر دو با هم ) . اگر سرما بسيار سخت باشد ، او ناگزيرست كه ساعتى راه بپيمايد .
وى بايد خوب بخورد و شراب ناب بنوشد و يا شراب به اندازهاى كه با آن آرام گيرد را با كمى آب گرم بيآميزد و بنوشد بايد شرابى نيرومند و گوارا بنوشد بىآنكه ترشى و بندآورندگى داشته باشد . خود را بهگونهاى بپوشاند كه بتواند در برابر وزش باد سرد ايستادگى نمايد . اگر در سينه بيمارى و زبرى و سرفه ببيند و يا در سينه و شش ناتوانى نمايد ، بيشتر بهراسد . زيرا اينان با فروبردن هواى سرد ، به تندى دچار سردرد و سرفههاى سخت و خون برآمدن از ششها مىشوند .
خوراكىهاى برگرفته شده در پيش از پيمودن راه در هواى بسيار سرد ، ساخته شده از گردو و سير و پياز و روغن باشد . سير داراى ويژگى و برترى شناخته شدهاى در اين برنامهى خوراكى است ، كار آن گرم كردن تن و برافروختن حرارت غريزى در همهى تن مىباشد . گرماى ساخته شده به انتهاى دستها ، پاها بيشتر از ميانه تن خواهد رفت .
همچنين انگزه اگر به وزن يك درم با يك رطل شراب نيرومند ( ناب ) يا عسلآب به كار برد ، سودمند است .
همچنين به كار بردن فلفل در خوراك و نوشيدن عسلآب و نيز خوردن پياز خام و تره و اسفيداج خوشمزه شده با چاشنى ، بسيار كارا مىباشند . هنگامى كه راه پيموده شد ، شايسته نيست بىدرنگ بسوى گرم كردن خود با آتش و يا گرمابه و يا خواب برود بلكه ساعتى در جايى گرم كه آتش برافروخته باشند آرام گيرد و كمكم به سوى آتش نزديك شود . در راه چنانچه سرمازده شده باشد بايد به گرمابه رود و ماندن در آنجا را بدرازا كشد و تن را مالش سخت دهد . اگر گرمابه نيافت خانه را با هيزم ، گرم نمايد و
منصوري في الطب ( فارسى ) — صفحة 332
مساهمون: محمد بن زكريا الرازي
ص٣٣٢