ايشان را كسى پياده [ نديده ] ، مگر وقتى كه متعذر باشند .
« آتلا » ، جهدى بليغ در تهذيب خلق داشت و به ازدياد « 1 » شوكت فريفته نمىشد و بر فروتنى خود مىافزود تا « منشور بزرگى » او مقبول آفاق گشت ؛ و وقتى از « قسطنطنيه » به « خزانه » او « خراج » آمد ، « پيرنسق » كه هداياى « قيصر » را به « حضرت آتلا » آورد ، مىگويد ، بعد از آنكه « آتلا » هدايا را به كمال رفق معذرت خواست ، مرا به نزد يكى از « قصبات » دور كه « راحتگاه » او بود برد .
ديدم دخترى چند در لباس او را استقبال كردند و به زبان « غون » اشعار مىخواندند و « آتلا » مىگريست .
از مضمون « شعرها » پرسيدم ، يكى گفت : از « امير » مىپرسند كه چگونه گذرانده روز خود را ، اگر زحمتى بر خلق افزوده [ اى ] ، راحتى نخواهى ديد .
پس [ به ] زمينى فرود آمد كه اطراف آن « حصار چوبين » داشت . على الصباح بر در آن حصار به روى خاك مىنشست و به كار خلق مىرسيد ، كه در خصايص او نوشتند شبها « سفرا » و « فرستادگان » اطراف « 2 » را بر سفرهء خود دعوت مىفرمود [ و ] براى آنها « ظروف سيمين » و « گستردنى زرين » مىنهاد ؛ و براى خود ، دو سه ظرف از چوب .
بعد از طعام رسم بود [ كه ] شعرا از « فتوحات لشكر » او انشاء شعر مىكردند .
جوانان « مشعوف » بودند و پيران مىگريستند ، كه از خدمت بازمانده بودند .
« آتلا » ، خود « ساكت » بود و « متفكر » .
وقتى به شاعرى گفت : تا كى وصف از « مصاف » كنيد و در حسنات سپاه من سخن گوئيد ؟ اندكى در « گفتار » و « كردار » من « عورى واجب » بشناسيد ، كه اين خود از « حقشناسى نعمت » است .
هرچه از افعال مرا كه مستحسن اطباع دانيد ، وصف گوئيد تا باعث « تشويق خاطر » من شود و اگر خلاف « صلاح خلق » و « رضاى حق » ديديد ، نيز رخصت است كه به ذكر آنها ، مرا « متذكر » كنيد .
در زينت حرب لشكريان و البسهء ايشان از « زر » و « جواهر » مضايقت نمىفرمود و خود چون سيف شاهر « 3 » به عريانى جوهر خويش ظاهر مىكرد و به هيچ « تجمّل »
هامش
( 1 ) . در اصل : ازديا
( 2 ) . در اصل : اطرف
( 3 ) . سيف شاهر ، يعنى شمشير مشهور و معروف و سرشناس .