در طبقه دوم دو راهرو و شش اتاق وجود دارد كه يك راهرو و سه اتاق در ضلع غربى و راهرو و سه اتاق ديگر در ضلع شرقى بنا ساخته شده است . اين شش اتاق به يكديگر راه ندارند و علت آن وجود يك شيروانى و دو بادگير در ميان بنا است . زيرزمين ساختمان در قسمت زيرين تالار آينه و تنبى قرار گرفته كه تنها از حياط اندرونى و توسط دو در مىتوان به آن وارد شد .
آرايش درها از نوع گرهسازى با چوب است . نور طبيعى زيرزمين در دو ضلع شمال و جنوب از طريق آجرهاى لعابدار آبى رنگ موسوم به پاچنگ تامين مىشود .
. . . مصالحى كه در اين ساختمان به كار گرفته شده است نيز متناسب با مصالح دوره قاجاريه است . ديوارها از خشت و سقف از تيرچه ساخته شده است . تزئيناتى كه در اين بنا به كار رفته است عبارتند از آينهكارى نقاشى گل و مرغى روى گچ مقرنسكارى و گچبرى كف اتاقها با كاشيهاى ابر و باد پوشانده شده است . بيشترين تزئينات بنا را مقرنسكاريهاى زيبا تشكيل مىدهد .
در ابتدا ، نقاشيهاى بنا بطور كامل ايرانى بوده است ولى با بازسازيهاى مجدد تزئينات و نقاشىها فرنگى شد . بطورى كه در تالار آينه كارتپستالهايى از تصاوير دختران فرنگى به چشم مىخورد . . . در قسمت غربى بنا به علت بازسازى كليه تزئينات در زير لايهاى از گچ پنهان شده است .
سرگذشت تهران ( فارسى ) — صفحة 334
مساهمون: حسين شهيدى مازندرانى
ص٣٣٤