توانى نوشت گويى زنى را بشكستم ترا نه فتح نامه رسد و نه شعر فتح كه شكستن زنى بس فخر نباشد گويند كه سلطان محمود زنى را بشكست بدين يك سخن تا وى زنده بود سلطان محمود قصد رى نكرد و معترض وى نشد . « 1 »
همچنين امامزاده اهل بن على ( ع ) يكى ديگر از بقعههايى است كه در دولاب قرار دارد .
اين بقعه هم در جنوب دولاب قرار دارد و از بقعهء سيده ملكه خاتون به شهر تهران نزديكتر است . گنبد دوپوشى دارد كه از مهارت سازندهء آن حكايت مىكند . قسمت كمى از بالايى گنبد با كاشى فيروزه رنگ پوشيده شده بقيه آن آجرى است از نظر بنا مطلب قابل اهميتى در آن ديده نمىشود و تعمير زياد لازم دارد تصوير مرد روستايى كه بابيل امامزاده را مقتول مىكند در داخل حرم به نحو غير استادانه روى گچ نقاشى كردهاند و اين صحنه در امامزادههاى چند ديگر نيز نموده شده است .
بر ديوار طرفين ايوان دوازده بيت شعر به خط نستعليق بر خشت بزرگ كاشى نوشته شده و نصب گرديده است كه مورخ به سال 1308 قمرى بوده برخى از ابيات آن در اينجا نقل مىگردد :
تبارك الله از اين شوكت و جلالت و جاه * كدام نور خدا خفته اندرين خرگاه ؟
امامزادهء آزاده اهل ابن على است * شهيد گشته ز جور منافق گمراه
پدر چه شير خدا شد ز اين چنين پسرى * سزد كه كار خدا را كند گه و بيگاه
گناه اگر به تولاى او بود طاعت * ثواب اگر نه به وفق رضاى اوست گناه
در سال 1324 ( ه ش . ) همين اشعار با مختصر تغييراتى در برخى كلمات و تعويض نام متولى به خط نسخ بر كاشى نوشتهء لاى سردر ورودى محوطهء بقعه نصب نمودهاند .
صاحب مرقد همانطور كه از اشعار فوق برمىآيد و در زيارتنامه هم تصريح شده از پسران امير المؤمنين و برادر حسنين معرفى شده است بر اثر احداث گورستان جديد تهران كه محاذى اين بقعه است بسيارى مردم اموات خود را در اراضى متصل به اين زيارتگاه دفن مىنمايند . ناگفته نماند كه تودهء مردم اين امامزاده را بيشتر به نام امامزاده گل زرد مىشناسند . « 2 »
هامش
( 1 ) - قابوسنامه ، امير عنصر المعالى كيكاووس بن اسكندر بن قابوس بن وشمگير بن زيار ، تصحيح سعيد نفيسى ، ص 105 - 104 ، كتابفروشى فروغى ، 1347 .
( 2 ) - آثار تاريخى طهران ، ص 242 - 241