پس از او ميرزا حسين تهرانى مالك باغ شد . او هم عمارت شمالى را به كلى خراب كرد و تمام درختهايى را كه نظام الدوله معير الممالك كاشته بود ، قطع كرد . پس از فوت او اراضى اين باغ ميان ورثه تقسيم شد و وراث هر يك سهم خود را فروختند .
در حدود سال 1318 ( ه . ق . ) ، در زمان مظفر الدين شاه ، ميرزا اسماعيل خان امين الملك ، برادر امين السلطان اتابك ، باغ را خريدارى كرد و ديوار باغ را از نو بنا كرد و دو طاق مهتابى را پوشاند و يك دستگاه اندرونى و يك حمام در طرف مغرب به ساختمان اصلى افزود . پس از امين الملك ورثهء او از عهدهء نگهدارى باغ برنيامدند . در حدود سال 1329 ( ه . ق . ) براى سومين بار باغ فردوس روبه خرابى گذاشت . محمد ولى خان سپهسالار تنكابنى - خلعتبرى - آن را از وارث امين الملك به مبلغ هجده هزار تومان خريد . وى عمارت و باغ را آباد و قنات آن را داير كرد و سردرى عالى در جلو ميدانگاه فعلى ساخت . چند استخر هم با فوارههاى متعدد در باغ احداث كرد . اين استخرها چون آب جارى نداشتند ، توليد پشهء فراوان كردند بطورىكه مالكين و مستأجرين مجاور باغ از هجوم پشه مستأصل و فرارى شدند . هر يك از اين استخرها چندين فواره داشت . لولهكشى فوارهها به استخر شمالى باغ كه هنوز وجود دارد كشيده شده بود و منبع آب تمام فوارهها اين استخر بود . هر وقت شير فوارهها باز مىشد ، استخرها كه در شيب باغ ساخته شده بودند ، منظرهاى جالبنظر پيدا مىكردند . يكى ديگر از استخرها كه در جلو ساختمان بود تا امروز باقى است . اما محمد ولى خان هم نتوانست باغ را براى خودش حفظ كند .
تجارتخانهء طومانيانس كه از محمد ولى خان سپهسالار مبلغى طلبكار بود ، براى وصول طلب خود به عدليه مراجعه كرد . مراجع امر هم پس از رسيدگى ، باغ و عمارت را در مقابل طلب به طومانيانس دادند . پس از چندى دولت وقت در مقابل وجهى كه از طومانيانس طلبكار بود باغ را ضبط كرد و اراضى آن را مترى دو تومان و سهتومان به كارمندان وزارتخانهها فروخت كه قيمت آن را پنج ساله به اقساط بپردازند . باغ فردوس كنونى تنها قسمت كوچكى از مجموع باغ فردوس است . در سال 1316 ( ه ش . ) ، بهدستور على اصغر حكمت ، وزير معارف ، باغ فردوس كنونى خريدارى و عمارت آن مرمت گرديد و بهعنوان دبيرستان استفاده شد . « 1 »
ساموئل گرين ويلر بنجامين « 2 » كه به سال 1883 تا 1885 ( م . ) / 1301 تا 1303 ( ه . ق . ) ، در زمان
هامش
( 1 ) - جغرافياى تاريخى شميران ، ص 245 - 249 .
( 2 ) .Samuel Green Wheeler Benjamin