و بارگاه و مدرسهء عالى و مدفنى براى خود در جنوب آن ساخت و سى جزو قرآن نفيس منحصربفرد با خطوط ثلث طلائى و تذهيب عالى رقم خطّاط معروف آنعهد يحيى جمالى صوفى مورخ به 745 و 746 را بر آن وقف نمود . از ابنيهء تاش خاتون چيزى باقى نيست لكن قرآنها محفوظ مانده در موزهء پارس نگاهدارى مىشود . در زمان سلطنت شاه اسمعيل اوّل بسال 912 متولّى بقعه كه نامش ميرزا حبيب اللّه شريفى بود تعميرات اساسى در اين بنا انجام داد و در 997 بر اثر زلزله نيمى از بنا منهدم گشت و تعمير مجدّد يافت و در قرن سيزدهم هجرى چندبار خراب شد و مجددا تعمير و ساختمان گرديد و فتحعليشاه قاجار در 1243 ضريحى بر آن وقف نمود . بر اثر زلزلهء سال 1269 باز خرابيهائى به بقعه وارد آمد و مرحوم محمّد ناصر ظهير الدّوله آن را تعمير كرد .
اين بيت را دربارهء گنبد شاه چراغ قبل از خرابيها و تجديد ساختمان آن نقل مينمايند :
نور مىبارد از اين گنبد هفتاد و دو ترك * از در مسجد نو تا به در شاه چراغ
آخرين بار مرحوم نصير الملك گنبد آن را تعمير نمود و لكن بعلّت شكافهاى متعدّدى در سال 1337 شمسى گنبد را برچيده بجاى آن با آهن و مصالح ساختمانى مناسب گنبد سبكتر قابل دوامى به همان طرح و بهزينهء مردم شيراز ساختهاند . بناى كنونى مشتمل بر ايوان اصلى در مشرق ( ش 122 ) و حرم وسيع و شاهنشينهائى از چهار جانب و مسجدى در جانب مغرب حرم و اطاقها و مقبرههاى متعدّد متّصل به بقعه است ( ش 123 ) آئينهكارى و نوشتههاى گچبرى و تزئينات و درهاى نقره و رواق و حرم وسيع اين بقعه بسيار جالب توجّه بوده مرقد مطهّر در شاهنشين بين محوّطهء زير گنبد و مسجد بالاى سر امامزاده قرار دارد و اين سبك مرقد كه در وسط محوّطهء زير گنبد نباشد در زيارتگاههاى معروف ديگر شيراز نيز معمول بوده است و از اختصاصات قابل توجّه زيارتگاههاى شهر شيراز بشمار ميرود . دو منارهء كوتاه در دو انتهاى ايوان زينتبخش بقعه بوده صحن وسيع از سه جانب آن را احاطه نموده است . بقعهء شاه چراغ در تاريخ 20 بهمن 1318 ذيل شمارهء 363 در فهرست آثار تاريخى بثبت رسيده است .
17 - بقعهء سيد مير محمد
از جانب شرقى صحن شاه چراغ معبر آباد و كوتاهى بصحن زيارتگاه ديگرى