او در قرن دهم هجرى زندگى مىكرد و در ورع و تقوى و فقه و كلام وحيد عهد خود بشمار مىآمد . بهتر است او را از قول « علامهء مجلسى » شناخت كه گفته است « محقّق اردبيلى در ورع و تقوى و زهد و فضل بنهايت مطلوب رسيد و من ، يعنى مجلسى ، در متقدمين و متأخرين مثل او را نشنيدهام . جلالت و وثاقت و امانت وى معروفتر از آنست كه گفته شود و يا كلمات و عبارات قادر به بيان آنها گردد . فقيه و متكلّم عظيم الشأن و جليل القدر و والامقام بود و با تقوىترين ، برترين و پاكترين مردم زمانش به حساب مىآمد » . او در جاى ديگر گويد :
و الاردبيلى من الاعاظم * عنه استجاز صاحب المعالم
مقدس ذو ورع و رفعه * وفاته فى الالف الّا السبعه
آنگاه مجلسى بذكر مؤلّفات مقدس مىپردازد و مىگويد كه او مصنفات گرانقدرى دارد و از جملهء آنها از « آيات الاحكام » نام مىبرد كه به « زبدة البيان » موسوم مىباشد . و نيز از « مجمع الفايدة و البرهان فى شرح ارشاد الاذهان » ، « حديقه الشيعه » به زبان فارسى ، « شرح الهيات التجريد » و « تعليقاته على شرح المختصر العضدى » و غير از اينها از حواشى و رسائل و جوابهاى مسائل ياد مىكند .
مقدس تأليفات ديگرى نيز دارد كه از جملهء آنها « اثبات الواجب » ، « مناسك الحج »