خراسانى و ديگران شركت نمود و با احراز درجهء اجتهاد خود نيز بتدريس پرداخت . در نهمين سال اقامت بيمار شد و مجبور به بازگشت باردبيل گرديد و چون بهبود يافت در اين شهر ، كه در آنزمان مركزى جهت تربيت علماى دينى براى قفقاز و گيلان و قسمت بزرگى از آذربايجان بود ، بتدريس پرداخت و در رفع مشكلات دينى مرجعى براى مردم شد . او رسالهء عمليّه بنام « شجرة التقوى لثمرة يوم الجزا » چاپ و منتشر نمود و گروهى نيز از او تقليد كردند .
مرد متوّرع و باتقوائى بود و عليرغم نياز شخصى در وجوه شرعيّه تصرف نمىنمود و خود مؤدّيان اينقبيل وجوه را بايصال آنها به صاحبان استحقاق ترغيب مىكرد و بدينجهت در بين عامّه حرمت خاصّى داشت .
وفات او در آخرين شب ذيقعدهء سال 1361 هجرى كه مصادف با وفات حضرت امام محمد تقى ( ع ) بود اتفاق افتاد و در مجاورت مسجد جمعه به خاك سپرده شد .
تأليفات ارزندهاى از مرحوم آسيد تقى باقى است كه از جملهء آنها يكدوره تقريرات درس خارج آخوند ملا كاظم خراسانى ( دورهايكه از 7 ربيع الاول سال 1323 شروع شده است ) و نيز يادداشتهائى از تقريرات دورهء دوم تدريس خارج ايشان ( كه از دهم ربيع الاول 1327 آغاز گشته است ) مىباشد .
تعليقهاى بر كتاب الاصول آخوند ( از اوّل تا فصل عام و خاص و در اصول علميه تا اصالة البرائه ) ، حاشيه بر مكاسب شيخ انصارى ( از اول تا قسمتى از خيارات ) ، كتاب الوقف ، كتاب الرّهن ، رسالهاى در فرق بين حق و حكم ، نظرياتى در حول كتاب طهارت شيخ انصارى از آثار ديگر اوست .
فرزند ذكور منحصربفرد آقا سيد تقى بنام آقاى سيد محمد مفتى الشيعه از علماى مقبول العامهء حوزهء علميه قم است و در آن شهر سكونت دارد و بقرار مسموع كتابخانهء شخصى وى حاوى نسخ ارزندهاى از كتابهاى خطى و چاپى مىباشد .
مولانا مقدّس اردبيلى :
« ملّا احمد بن محمّد » معروف به « مقدس اردبيلى » يا « محقق اردبيلى » از اعاظم علماى اسلام در مذهب تشيّع است .