ميرزا علينقلى اردبيلى :
كتاب دانشمندان آذربايجان از وى در رديف دانشمندان آن خطّه نام برده و نوشته است كه ميرزا علينقى در مشهد اقامت داشت و نشر علم و ترويج فنون مىكرد . مرگ او بسال 1135 اتفاق افتاد و در آن شهر به خاك سپرده شد .
مؤلف الذريعه نيز در صفحهء 295 جزء بيستم از كتاب خود ، از كتابى بنام « مراحل الوصول الى علم الاصول » نام برده و مصنّف آن را « مولا علينقى بن ميرزا بابا اردبيلى » نوشته است . او مىگويد كه مجلّد ثانى اين كتاب با تاريخ 1238 قمرى نزد « شيخ زين العابدين المهربانى السرابى » و قطعهء مسّوده آن با خط خود علينقى نزد « سيد آقا تسترى » مىباشد .
چنين به نظر مىرسد كه اين هردو علينقى يكنفر باشد و نويسندگان دو مأخذ فوق الذكر هريك از جهتى او را شناخته و معرفى كردهاند .
عيشى اردبيلى :
نام او جزو دانشمندان آذربايجان ذكر شده بدون آنكه از حالات و حيات وى مطلبى عنوان شود . مؤلف دانشمندان آذربايجان رباعى زير را از يك جنگ خطّى بنام وى ضبط كرده است :
نشد نخل اميدى سبز در باغ تمنّايم * در اين محنتسرا با طالع خود در تماشايم
بهر نوعى كه باشد زين گلستان مىبرم فيضى * گلى گر نبودم در دست خارى هست در پايم
شيخ غلامحسين غروى اردبيلى :
از علماى باتقواى متأخر اردبيل است . در نجف تحصيل كرده از شاگردان بنام مرحوم نائينى و آقا سيد ابو الحسن اصفهانى بوده است . اردبيليها ، پس از احراز مقام اجتهاد وى ، به منظور بهرهگيرى از وجودش جمعى از معاريف را بنجف فرستاده او را كه در آنجا شهرت و معروفيّتى يافته بود بزادگاهش آوردند .
او حوزهء درسى در اردبيل ترتيب داد و بامور نابسامان طلّاب رسيدگى كرده به وضع آنان سروصورتى بخشيد و با وجوه شرعى كه بوى داده مىشد رفاه نسبى براى آنان تأمين