ولى گفته شده است كه او از خلفاى « محمودى » است و محمودى از اهالى « پسخان گيلان » است كه در سال 800 هجرى ظهور كرده طريقهء « نقطويان » را تأسيس نموده است .
ماهر اردبيلى :
از او نيز شرححالى در دست نيست فقط نوشتهاند كه نامش « محمد قلى » و خود از اهالى صحراى مغان بوده و در اردبيل شغل عطارى داشته است . از استعداد ادبى قابل توجّهى برخوردار بوده و در شعر از استادان پيروى مىنموده است .
بنابر نوشتهء دانشمندان آذربايجان ديوان مختصرى دارد كه پر از اشعار خوب است و ابيات زير نمونهاى از آنها مىباشد :
در گوش و زبان و دل مردم سخن توست * در خلوت هركس كه رسى انجمن توست .
از كنج دهانش هوس بوسه نمودم * خنديد چو گل گفت زياد از دهن توست .
مايلى اردبيلى :
از شعراى دورهء شاه عباس اول بوده ذوق سرشار و طبع روانى داشته است . در فن موسيقى استاد بوده از آلات موسيقى نى و طنبور را خوب مىنواخته است . او اشعار عاشقانهء بلندى دارد اين بيت از گفتههاى اوست :
بزم خالى ديدم امشب چون صراحى پيش يار * ريختم در جام اخلاص آنچه در دل داشتم
مجرمى اردبيلى :
از شرححال و تاريخ وفاتش اطلاعى در دست نيست ولى نوشتهاند كه سخنور خوشگو بوده است . براى نمونه اين بيت را از اشعار او شاهد آوردهاند :
از جنون منّت پذيرم زانكه يارم عمرهاست * از نظر رفته است و با او گرم گفتارم هنوز
شيخ محسن نجفى :
از فقهاى معاصر اردبيل است . اوايل قرن 14 هجرى در اين شهر به دنيا آمد . مقدمات و سطح را در آنجا ياد گرفت و چون از هوش و استعداد زياد بهرهمند بود براى ادامهء تحصيل به نجف اشرف