بقائى اردبيلى :
مؤلف دانشمندان آذربايجان او را از قضات اردبيل نوشته است و بدون اشاره بشرححال يا تاريخ حيات و مماتش گفته است كه اشعار وى به زبان تركى بوده است .
بيضاى اردبيلى :
مرحوم ميرزا صادق متخلص به بيضا از شعراى معاصر اردبيل است . او شغل تجارت داشته و به وارد و صادر كردن پوست بره اشتغال مىورزيد . طبع شعر قوى و مطالعات زيادى داشته است . اشعارش غالبا به زبان تركى و در مدايح و مراثى اولياى دين و خاندان امامت شيعيان است . در گفتههايش ذوق عرفانى به چشم مىخورد . مجموعهء اشعار وى تدوين نگرديده و بگفته يكى از نوادگانش خود بيضا در ايام بيمارى مشرف بموتش سرودههايش را كه با مركب نوشته بوده است در ظرف آبى ريخته و شسته است بااينحال جستهگريخته از اشعار او در جنگها و يادداشتهاى ديگران باقى مانده است . دو بيت زير نمونهاى از اشعار تركى اوست .
قضا كاتبلرى دنيا اوين غمخانه يازمشلار * فراغت ايسته سه هركس اونى ديوانه يازمشلار
خليله حكم اولوندى تا كه اوغلون گسمه قربانى * بوقربانى ازل گوندن شه مردانه يازمشلار « 1 »
ما براى بدست آوردن شرححال و تاريخ دقيق حياتش از بازماندگان او استعلام كرديم ولى نتيجه نگرفتيم .
تاج اردبيلى :
« احمد بن عبد الله ابن عوض بن محمد الشهاب ابن الجلال ابن التاج اردبيلى الشيروانى القاهرى » برادر بدر محمود است
هامش
( 1 ) - ترجمهء آن به فارسى قريب بدين مضمون است :
« نويسندگان قضا دنيا را غمخانه نوشتهاند . كسى را كه در آن در آرزوى فراغت باشد ديوانه نوشتهاند .
به ابراهيم خليل حكم شد كه پسرت را قربانى مكن زيرا اين قربانى را از روز ازل براى شه مردان نوشتهاند . » و مراد از شه مردان حضرت حسين بن على ( ع ) است كه در كربلا خود و فرزندانش بشهادت رسيدند . متأسفيم كه بازماندگانش اطلاعاتى دربارهء آن مرد بما ندادند و شايد خود آنها هم آگاهى بيشتر نداشتهاند .