ادعيه و اذكار تصنيف كرده و در سال 753 هجرى آن را در مسجد الاقصى بپايان رسانيده است .
الياس اردبيلى :
در قرن دهم هجرى مىزيسته و خال يعنى دائى مقدس اردبيلى بوده است . در علوم مختلفه ، بويژه در رياضى و نجوم و هندسه يد طولائى داشته و خود مقدس ، بنا بنوشتهء تاريخ اردبيل و دانشمندان در « زبدة البيان » ، در جائى كه از قبله سخن مىگويد عقيدهء او را در باب ستارهء جدى اظهار كرده افزوده است كه او يعنى الياس در عصر ما در علم هيئت بىنظير است . الياس بدعوت « همايون تيمورى » به هندوستان رفته و در آنجا مورد اكرام و احترام قرار گرفته است . نوشتهاند كه او در هند ضياع و عقار و رتبت و مقامى بدست آورد و مورد حقد و حسد قرار گرفت و بدينسان در اواخر عمر مجبور بمراجعت بزادگاهش گشت و در آنجا زندگى را بدرود گفت .
الهى اردبيلى :
« كمال الدين حسين بن خواجه شرف الدين عبد الحق » « 1 » متخلّص به « الهى » در سال 870 هجرى در اردبيل ديده بجهان گشود . پس از تحصيل مقدمات با مساعدت « سلطان حيدر صفوى » به شيراز و خراسان سفر كرد و نزد دانشمندان بزرگ زمان مثل « جلال الدين دوانى » ، « امير غياث الدين شيرازى » و « امير جمال الدين عطاء اللّه بن فضل اللّه » تكميل فضائل نمود . مدتى نيز در هرات به نديمى « امير على شيرنوائى » و شاهزاده « غريب ميرزا ولد سلطان ميرزا » گذراند و پس از درگذشت اين شاهزاده بسال 902 هجرى بآذربايجان مراجعت كرد .
او پس از بازگشت باردبيل در حظيرهء شيخ صفى الدين قدس سرّه بتدريس و تعليم علوم و معارف پرداخت و سرانجام در سال 940 هجرى ، كه بيش از هفتاد سال داشت در
هامش
( 1 ) - خود الهى در گلشن راز خود را « حسين بن عبد الخالق الاردبيلى الالهى » گفته است . ر . ك . به فهرست نسخههاى خطى كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران . دفتر چهارم . 1344 . صفحهء 76 .