ابو محمد جعفر بن محمد اردبيلى :
در نيمهء اول قرن چهارم هجرى مىزيسته و از ارباب قلم و حديث و ادب بوده است . سمعانى در كتاب « الانساب » دربارهء او مىنويسد كه ابو محمّد از « بصر اردبيلى » حديث نقل مىكرده و اضافه مىكند كه او حافظ قرآن بوده و در بغداد افاده مىنموده است . او بسال 342 هجرى براى تحصيل حديث باصفهان سفر كرده و با دانشمندان آنجا مباحثاتى داشته است . « ابو نعيم اصفهانى » نيز اينچنين در حق وى گفته است كه « ابو محمد حافظ و مفيد بغداد از بصر اردبيلى مرا حديث گفت . . . انّ النّبى ( ص ) قال لبيّك بحجّة و عمرة معا » .
ابو نصر جنيد اردبيلى :
« فلك الدين ابو نصر جنيد بن اسماعيل بن على بن اسماعيل ملقب به الرئيس » در ربيع الاول سال 535 هجرى قمرى تولّد يافته است . او از شعراء و دانشمندان زمان خود بوده و در سال 606 هجرى به قصد حج به مكّه مشرّف گشته است . در مراجعت از اين سفر بوده است كه چندى در بغداد توقف نموده با دانشمندان آن مركز علمى حشرونشرى يافته است .
نوشتهاند كه « ابو عبد اللّه دبيشى » در تأليف خود گفته است كه با ابو نصر در بغداد ملاقات كرده و اشعارى از او يادداشت نموده و ضمن اين شعرها قسمتى از اشعار « ابن تميم بن سعد مصرى » را هم از وى شنيده است .
ابو هشيم بن حمدون الاشحى :
سمعانى در كتاب « الانساب » ضمن اشاره بدانشمندان اردبيل از « ابو هشيم بن حمدون الاشحى » نيز جزو آنها نام برده است . جاى تأسف است كه از حالات شخصى و تاريخ حيات و ممات و خصوصيات علمى و اجتماعى او ، همچون بسيارى از ديگران ، مطلبى در اين قبيل مآخذ ديده نمىشود و تنها در حق وى بدين جمله اكتفا گشته است كه از رواة قرون اوليّهء اسلامى بشمار مىآمده است .
اسماعيل اردبيلى :
از دانشمندان قرن هشتم هجرى است و پدرش « احمد بن محمد البدرى الاردبيلى » نام داشته و بنوشتهء « كشف المظنون » كتابى بنام « انيس القلوب و غايت المطلوب » در