هروقت براى من مشكلى پيش آيد قرائت سورهاى از قرآن مجيد را براى آمرزش روح حاج ميرزا ابو الفضل نذر مىكنم و مقصودم را بدست مىآورم .
فضلى در سال 1341 قمرى بجوار رحمت حق شتافت و بعدها جنازهاش بنجف اشرف منتقل گرديد و در سومين حجرهء دست چپ از در ورودى بزرگ صحن مطّهر حضرت على ( ع ) به خاك سپرده شد . نظر بموقعيّت علمى و حرمتى كه وى در نجف داشت از طرف آيت الله اصفهانى ، زعيم وقت عالم تشيع و ديگر علماى بنام نجف در موقع وفات و هم در ايّام انتقال جنازهء وى مجالس ترحيم متعددى برگزار شد و با ذكر مراتب علمى و فضائل اخلاقى از وى تجليل گرديد .
فضلى نوشتهها و تأليفات متعدّدى داشته كه بعد از فوتش بازماندگانش آنها را نشناخته و حاصل يكعمر زحمات چنين دانشمند بزرگ را ، كه در گونيهائى گذاشته شده بود در نهر بالخلو ريخته به مسير آب سپردهاند .
ابو ذرعه اردبيلى :
سمعانى در كتاب الانساب او را بنام « عبد الوهاب بن محمد ايّوب الاردبيلى » معرفى كرده گفته است كه او شيخ و زاهد بود و روز يكشنبه پنجم ماه رجب سال 415 هجرى در فارس رحلت نمود .
در برخى از كتابهاى ديگر در شرححال ابو ذرعه چنين آمده است كه از دانشمندان و پارسايان اردبيل بود . عمر طولانى يافت و سفر بسيار كرد . در راه حجاز تا مدينهء طيبّه با شيخ اجّل « ابو عبد اللّه محمد بن خفيف شيرازى » معروف به « شيخ كبير » همسفر شد و پس از مراجعت از حجاز در شيراز اقامت نمود . او تمام اوقات خود را بموعظه و نصيحت مردم اختصاص داد و بقول « جنيد شيرازى » در « شدّالازار » ، روزهاى جمعه در مسجد جامع شيراز و در ساير ايّام در خانهء خود براى مردم سخن مىگفت .
ابو ذرعه حيات خود را در آن شهر سپرى كرده دعوت حق را لبيك گفت و در قبرستان « باغونيّه » در جوار « منذر بن قيس » به خاك سپرده شد . مؤلف دانشنامه تاريخ وفات او را 315 هجرى نوشته است .
آرامگاه وى قرنها در شيراز باقى بود و شيخ صفى الدين دو قرن و نيم بعد از اين تاريخ ،