و وفات او نيز اشارتى نرفته ولى از كتابى از وى بنام « اسرار الهدايه » نام برده شده است .
در يك مجموعهء خطّى كه بشمارهء 3448 در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران است قسمتى بعنوان « مقدمهء اسرار الهدايه » به چشم مىخورد كه در آن مؤلف اسرار الهدايه را « جمال الدين بن مرحوم شيخ صدر الدين مدرس اردبيلى » نوشته و مطالب كتاب را در باب اصول دين مبين و فروع با فروغ امامت و معجزات ائمّهء هدايت آئين عنوان نموده است .
ابو الحسن يعقوب بن موسى الاردبيلى :
نام او در كتاب « الانساب » تأليف « ابى سعيد عبد الكريم بن منصور التميمى السمعانى » آمده است . سمعانى كه خود بسال 562 هجرى درگذشته پس از اشاره باردبيل و موقعيت اين شهر در آذربايجان و وجه تسميهء آن ، مىنويسد كه از آنجا جماعتى از علما و محدثين برخاستهاند از جمله ابو الحسن يعقوب بن موسى الاردبيلى است كه در بغداد ساكن بوده و از كسانى مثل « ابى زرعهء رازى » نقل حديث مىكرده است .
يادآور مىشويم كه اين ابى زرعه همان كسى است كه هنگام مسافرت حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) بخراسان ، بيانات او را در جواب دانشمندان نيشابور ، در اجتماع بسيار بزرگى كه مردم آنشهر بعنوان ديدار امام ترتيب داده بودند ، به آنان مىرسانيد .
در بعضى از تواريخ ، مثل تاريخ بغداد آمده است كه ابو الحسن مرد امين و موثقى بود و در مذهب شافعى از فضلا و فقها شناخته شده است در بغداد حوزهء درس داشت و علوم اسلامى تدريس مىنمود . مرگ وى در ماه ربيع آلاخر سال 321 هجرى در آن شهر اتفاق افتاد و در آنجا دفن گرديد .
ابو الفرج بن عبد الرحمن اردبيلى :
در قرن ششم هجرى مىزيسته و حوالى سال 550 درگذشته است . گويا در طب بويژه خواص گياهان اطلاعات وسيعى داشته و « ابو حامد اندلسى » در سفر خود باردبيل ، كه از كوه سبلان نيز ديدن كرده ، با وى ملاقات نموده است . نوشتهاند كه در اين ديدار نوع گياهان سبلان نيز موضوع گفتگو بين آنها قرار گرفته و در باب