علفهاى زيانآور آن كوه تبادل نظرهائى گشته است .
ابو الفضل الاردبيلى :
« محمود بن احمد بن محمد الاردبيلى معروف به ابو الفضل اردبيلى » از دانشمندان قرن ششم هجرى است . فقيه اصولى بود . در بغداد تحصيل علم كرده در نظاميه اشتغال داشت و سپس در مدرسهء كماليه تدريس نمود در جامع « القصر » بغداد حلقهء مناظره ترتيب داد و هدايت علمى آن را بر عهده گرفت . تفليسى فوت او را بعد از سال 600 هجرى گفته و برخى ديگر آن را در سال 625 نوشتهاند . دربارهء مرگ وى نوشتهاند كه او در چاه خانهاش سقوط كرد و بدينطريق درگذشت .
حاج ميرزا ابو الفضل فضلى :
از علماى معروف نيمهء اوّل قرن چهاردهم هجرى است ، در اردبيل به دنيا آمده و پس از تحصيل مقدمات بنجف اشرف رفته است . سالها در آنجا درس خوانده و با علاقه و پشتكارى كه داشته از برجستهترين شاگردان مرحوم آخوند ملا كاظم خراسانى شده است . او در نجف معروفيت خاصى داشت و رسالهء عمليه نوشت و مقلدان زيادى در آنجا و خطّهء اردبيل پيدا كرد . پدرش از مالكان و ثروتمندان اردبيل بود و بدينجهت او عليرغم ديگران با پول پدر تحصيل و اعاشه كرد و از تصرف در وجوهات شرعى خوددارى نمود و اين مطلبى است كه در كيفيت تحصيل و خدمات دينى و اجتماعى ارباب عمائم اثر مىگذارد .
بر اثر درخواست مردم سرانجام باردبيل بازگشت و حوزهء درسى وسيعى ترتيب داد و شاگردان زيادى تربيت نمود . مشغلهء مهمّ او تدريس و مطالعه و تأليف بود و جز براى اقامهء نماز جماعت در مسجد قنبلان ( تازهميدان ) ، كمتر از خانه بيرون مىآمد . در زواياى وجودش روح عرفانى احساس مىشد و بر خلاف همكسوتهاى ديگر به شيخ صفى الدين ارادت مىورزيد . اين گفته نقل قول پسر منحصربفرد اوست كه مىگويد هرآنگاه كه من كسالتى پيدا مىكردم او شمعهائى را براى روشن كردن در مزار شيخ نذر مىنمود و شنيدنى است كه يكى از علماى معاصر اردبيل ، كه مرد وارستهاى است بنگارنده گفت