مردمى رخ ميداد كه مسائل معنوى و اثرات باارزش آن را در نمىيافتند و اين بود كه به مخالفت با آنان برميخاستند و شايد بدين سبب بود كه ديهنشينان اطراف اردبيل با حذيفة بن اليمان عهدنامهء صلح بستند ولى به زودى از عهد و پيمان خود برگشتند و آثار جنگ با عتبة بن فرقد را بر خود روا داشتند .
سكونت اعراب در صفحات اردبيل
بارى براى اعراب صحرا كه آب متعفن بركهها را بعنوان « ماء الجنه » براى خليفه تحفه ميبردند مراتع سرسبز و خرم و محصول فراوان و آب و هواى مطبوع اردبيل و اطراف آن بهترين هديهء الهى و تالى مرتبهء بهشت موعود بود و اين امر بود كه سبب اقامت آنان در اين حدود گرديد و چون جنگها پايان يافت و ايران تحت اشغال آنها درآمد در اين اراضى مفتوحه رحل اقامت افكندند و حتى كسان و عشيرههاى خود را نيز بدين نواحى فراخواندند و اراضى قابل كشت را از كف صاحبان آنها درآورده مالك گرديدند و صاحبان و كشاورزان قبلى آنها را رعايا و خدمتگزاران خود ساختند .
بايد گفت كه اين روش اختصاص باعراب نداشت و چنين كارى همواره از طرف دول فاتح در كشورهاى مغلوب اعمال ميشد و كنون نيز كه چهارده قرن از آن تاريخ ميگذرد باز اعمال مىشود و گاهى بمصادرهء اموال عمومى و غارت منال مملكت شكست خورده نيز منجر ميگردد . سربازان روسيهء تزارى در يكصد و پنجاه سال پيش كه بر سپاه فتحعليشاه قاجار پيروز گشتند و قسمتهائى از ايران منجمله اردبيل را اشغال نمودند حتى كتابخانهء بقعهء شيخ صفى الدين را در اين شهر غارت كردند و كتابهاى گرانبهاى آن را بكشور خود بردند يا ، در جنگ بين الملل دوم وقتى آلمان به تصرف دول فاتح درآمد پيروزگران كارخانههاى آن كشور را نيز پياده كرده بغنيمت بردند .
سكونت خانوادههاى عرب كمكم منجر به تحصيل قدرت آنها گرديد و حكومتهائى از آنان پىريزى شد كه بعضى مثل خاندان « مرّ بن عمرو » چندين سال طول كشيد .
مر بن عمرو كه به مرّ بن عمرو موصلى و گاهى « طائى » نيز معروف است بطوريكه « يعقوبى » نوشته بدستور ابو جعفر خليفه عباسى به « نريز » فرود آمد .