ميان خانهات همچون ستونم * ز بامت سر فرو چون ناودانم
منم همزاد تو در حشر و در نشر * نه چون ياران دنيا ميزبانم
ميان بزم تو گردان چو خمرم * گه رزم تو سابق چون سنانم
اگر چون برق مردن « 1 » پيشه سازم * چو برق خوبى تو بىزيانم
هميشه سرخوشم فرقى نباشد * اگر من جان دهم يا جان ستانم
به تو گر جان دهم باشد تجارت * كه بدهى بهر جانى صد جهانم
درين خانه هزاران مرده شستند * تو بنشسته كه اينك خان و مانم
يكى كف خاك گويد زلف بودم * يكى كف خاك گويد استخوانم
يكى كف خاك گويد پير بودم * يكى كف خاك گويد نوجوانم « 2 »
يكى كف خاك گويد دم نگهدار * كه من ابن فلان ابن فلانم
يكى كف خاك گويد چشم بودم * يكى كف خاك گويد ابروانم
يكى كف خاك گويد جسم بودم * يكى كف خاك گويد نه كه جانم
شوى حيران و ناگه عشق آيد * كه پيشم آ كه زندهء جاودانم
بكش در بربر سيمين ما را * كه از خويشت همين « 3 » دم وارهانم
خمش شو خسروا كم گو ز شيرين * كه شيرينى همىسوزد دهانم
ز نور آفتاب شمس تبريز * مثال ذره پيدا و نهانم
غزل شمس مشرقى :
من آن طيار عرشى آشيانم * كه در جسم جهان چون جان نهانم
من آن مرغم كه در دام تو بودم * همانم من همانم من همانم
بيا يك جرعه بر خضر دلم ريز * دل از ظلمات حيوان وارهانم
چرا پربسته بر ملكم فتاده * كه از مرغان عرشى آشيانم
وراى اين بيانم من همانم * كزين هر دو نبيند كس نشانم
مسلمانان من آن نور بسيطم * كه در اجزاى اجرامى نهانم
ندانم تا چه كرد او با دل من * كه من دل را ز گل اكنون ندانم
هامش
( 1 ) - در نسخهء اصل مردان .
( 2 ) - در نسخهء اصل نه .
( 3 ) - در اصل همى .