با آنكه اكابر و اعيان عهد مولانا را بزرگ مىداشتند و رسوم بندگى در آن حضرت بجا مىآوردند ولى مولانا بيشتر نشست و خاست با فقرا و درويشان مىكرد و هرگز فريفتهء خداونديهاى « 1 » عاريت و مناصب ناپايدار نبود و الا به قدر ضرورت و براى انجام وظيفه هدايت با اين طبقات آميزش نمىفرمود و شرح اين قضيه در فصل آتى كه به سيرت و روش مولانا تعلق دارد مذكور خواهد گرديد .
هامش
( 1 ) - اصطلاح خداوندى عاريت ازين بيت مقتبس است :ده خداوندى عاريت به حق * تا خداونديت بخشد متفقمثنوى ، دفتر چهارم ، چاپ علاء الدوله ( صفحه 397 ) .