اين فريد الدين محمد عطار ديگر از مردم شهر تون بوده و شايد چنان كه خود گويد در نيشابور ولادت يافته باشد ( هرچند كه اين نكته هم مجعول مىنمايد ) ولى در شهر مشهد مىزيسته است و نسب او به ابو ذر غفارى مىرسيده است و حال آنكه عطار نيشابورى در آثار خود به هيچ وجه اشاره به چنين نسبى نمىكند .
در باب ولادت خود در مظهر العجائب گويد :
اندين سالى كه طبعم گشت يار * بود سال پانصد و هشتاد و چار
سال عمر من ز صد بگذشته بود * جمله اعضايم به درد آغشته بود
از اين قرار در سال 584 كه اين اشعار را گفته بيش از صدسال از عمر او گذشته است و بنابراين در حدود 484 ولادت يافته و اين نكته از محالات بديهى و از دروغهاى بسيار بزرگيست كه كسى بتواند دربارهء خود بگويد زيرا محال است كسى كه در 484 ولادت يافته و در بحبوحهء پنجم پيش از زمان مسعود سعد سلمان و سنايى و معزى و انورى و اديب صابر ترمذى و آن همه شاعران ديگر آن زمان زيسته باشد شعر را با اين درجه سست و ركيك بگويد و تا اين درجه شيعهء مبتذل مانند شيعيانى كه در اواخر دورهء صفويه مىزيستهاند بوده باشد و قطعا چنين افكارى در قرن پنجم به هيچ وجه در هيچ جاى ايران تاريخ نشان نمىدهد و اگر هم اين مطلب راست باشد با زندگى فريد الدين عطار نيشابورى به هيچ وجه مربوط نيست زيرا با حسابى كه پيش از اين كردم معلوم شد كه وى در حدود 537 ولادت يافته است يعنى پنجاه و سه سال پس از آن تاريخى كه اين عطار تونى داده است .
در باب مولد و كودكى خويش در مظهر العجائب گويد :
زار و بيمار و ضعيف و ناتوان * مانده از من يك رمق از نيمجان
بودم اندر تون به وقت كودكى * داده از كف رشتهء آسودگى
هشت ماه متصل بيمار و زار * بودم افتاده به كنجى سوگوار