3 . عدم بخل نسبت به ما حضر و ما تمكن ؛ و الا منافى با غرض از ضيافت است . « 1 »
4 . عدم تجاوز از حدود الهيه ، يعنى مرتكب حرامى يا منع از واجبى نكند ؛ پس تقديم طعام حرام به سوى ضيف و اعمال ساز و نواز و منع از صلوه و غيرها ، مخالف اساس ضيافت مىباشد ؛ زيرا كه ضيافت ، سياستى است از سياسات اخوت براى اجراى مقاصد اسلاميه و اصلاح امور عامه بشريه . « 2 »
هامش
نظر گرفته شود و بهگونهاى نباشد كه تنها مهمان از آن ضيافت بهره گيرد و اعضاى خانواده از آن محروم شوند . اگر اينگونه باشد ، به ايجاد دوستى زيان مىرساند ، زيرا محبت به مهمان دليل بىمهرى به اعضاى خانواده نيست و چنين رفتارى اگر بدبينى و عقدهاى خصمانه را ايجاد نكند ، كمترين اثرش اين است كه مانع از الفت و مهربانى مىشود و بايد توجه داشت آن كسى كه خدمت به مهمان را برعهده مىگيرد ، پاسداشت خدمت او ، هم از جانب ميزبان و هم از ناحيه مهمان ، كمال مطلوب است كه موجب دلگرمى و شادمانى متصديان پذيرايى خواهد شد تا در موارد ديگر نيز با اشتياق به مهمانان خدمت كنند . بنابراين لازم است كه در موارد گفته شده اعتدال رعايت شود .
( 1 ) . از شرائط ديگر مهمانى كه لازم است ميزبان به آن توجه ويژه داشته باشد ، اينكه در پذيرايى از مهمان تنگنظرى به خرج ندهد و با روى باز و دست باز از وى پذيرايى كند و از آنچه در اختيار دارد و در توانايى او و متناسب با مهمان است دريغ نورزد ؛ زيرا تنگنظرى و امساك در پذيرايى با مهماننوازى كه هدف از آن ايجاد محبت بيشتر و دوستى صميمانه است منافات دارد .
( 2 ) . چهارمين شرطى كه ميزبان بايد به آن توجه كند ، اين است كه در پذيرايى خويش بكوشد از حدود مقررات الهى تجاوز نكند و شيوهاى را كه با مخالفت از عمل واجبى به گناه مىانجامد ، انتخاب نكند ؛ براى مثال خوراكى كه از نظر اسلامى خوردن يا آشاميدن آن ممنوع است ، به مهمان تقديم نكند ؛ همچنين به خاطر پذيرايى از مهمان ، مجلس را با برنامههاى غير مجاز چون رامشگرى و نوازندگى آلوده نسازد و نيز محيط آن را بهگونهاى ترتيب ندهد كه مانع امر واجبى چون نماز و . . . شود . اينگونه برنامهها درست در جهت مخالف غرضى است كه از مهمانى مقصود است ؛ زيرا هدف از مهمانى ، نوعى سياست در جهت تحكيم مبانى برادرى است كه در سايه اجراى اين روش