الْعالَمِينَ »
« 1 » . عارفى - قدس سرّه - راست « 2 » :
« گوش بگشا نكتهى توحيد بشنو « 3 » اى پسر * نغمه انّى انا اللّه ، مىشنو از هر شجر
اين جدايى هست از دورىّ تو اى بىخبر * از پىاش تا چند گردى كو به كو و دربهدر ؟
رو به خويش آور كه هست از خود به او راهى تو را »
تو را تا كوه هستى پيش باقى است * جواب لفظ أرنى ، لنترانى است
چون موسى - عليه السّلام « 4 » - تمنّاى رؤيت نور اللّه محيط نمود به مشاعر حسّى محدود « 5 » ، به مفاد :
« قالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قالَ لَنْ تَرانِي وَ لكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكانَهُ فَسَوْفَ تَرانِي »
، كه حق تعالى رويت خود را به مشاعر جسمانى - از باب تعليق امر به محال - موقوف فرمود بر ثبوت و قرار جبل انيّت . و چون كليم به امر حكيم بهنظر توحيد - كه اسقاط اضافهى وجود است از هر موجود مجازى - نظر در جبل هستى خود نمود ، ديد به حسب آن ملاحظه مندكّ است و وجود درّهى بيضاء و ذرّهى هباء بالحقيقة مستند به ناحيهى مقدسه است ، و تجلّى جلال و پرتو جمال در همه سارى است ، و ماوراى او عدم صرف است . كما قال تعالى :
« فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى صَعِقاً »
. و توبهى موسى به مفاد :
« فَلَمَّا أَفاقَ قالَ سُبْحانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ »
، از ذنب ترك اولايى بود « 6 » كه خود را مستقلا و منعزلا رايى تصوّر نمود ، و حقّ را محدود و مرئى ؛ با « 7 » آنكه او -
هامش
( 1 ) . شا : انا اللّه لا إله الا انا . پا : انا ربكم الاعلى
( 2 ) . شا : ( عارفى . . . است ) را ندارد .
( 3 ) . شا : ( عارفى . . . است ) را ندارد .
( 4 ) . شا : ع
( 5 ) . شا : ( محدود ) را ندارد .
( 6 ) . شا : ( بود ) را ندارد .
( 7 ) . پا : يا