خويش را بر قسمت حق كن رضا * تا رضا باشد ز افعالت خدا
كه خداوند عزّ اسمه فرموده :
رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ؛ *
« 1 » و قال تعالى :
يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ ؛
« 2 » و قال تعالى :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ .
« 3 » و همه آنها موكول به فناء است ؛ كه عارفى گفته :
تا تو با خويشى عدد بينى همه * چون شوى فانى أحد بينى همه
تا بود از هستيت يك مو بجاى * كفر باشد گر نهى در عشق پاى
گر همه عالم ثواب تو بود * تا كه هستى آن عذاب تو بود
هركه فانى شد ز غدار قيود * مىشود همراز اصحاب سجود
تا نگردى فارغ از قيد هوا * كى شوى در سلك اصحاب صفا
قلب صافى مظهر نور حق است * زين سبب در ظل حق مطلق است
نور حق بر جبهتش ظاهر بود * لطف حق بر قلب او طالع شود
همچو مرآتى كه صيقل دادهاند * راه حق را بر دلش بگشادهاند
اى برادر بگذر از قيد هوا * تا شوى فارغ ز قيد ما سوا « 4 »
كه گفتهاند : « العارف يريد الحقّ لا بشيء سواه ، و لا يطلب من الحقّ غير الحقّ » ؛ و « الدّنيا حرام على أهل الآخرة ، و الآخرة حرام على أهل الدّنيا ، و كلاهما حرامان على أهل اللّه » ؛ « 5 » و حضرت عليه السّلام فرموده : « إلهى ما عبدتك خوفا من نارك و لا طمعا في جنّتك ، بل وجدتك أهلا للعبادة فعبدتك » . « 6 »
هامش
( 1 ) . سورههاى مباركه مائده : 119 ؛ توبه : 100 ؛ مجادله : 22 .
( 2 ) . سوره مباركه مائده : 54 .
( 3 ) . سوره مباركه بقره : 152 .
( 4 ) . ابيات پراكندهاى است از مصيبتنامه عطار نيشابورى كه بهوسيله مؤلف تضمين شده است . ر . ك : مصيبتنامه : 220 .
( 5 ) . عوالى اللئالى 4 : 119 ؛ الجامع الصغير 1 : 656 ، رقم 4269 .
( 6 ) . عوالى اللئالى 1 : 404 ؛ بحار الانوار 67 : 197 .