و هم از آن جنابست : الفتوة اداء الانصاف و ترك مطالبة الانصاف .
نقلست كه يكى از وى پرسيد كه دنيا را چرا دشمن دارى گفت از آنكه هر ساعت آدمى را به گناه ديگر مىاندازد آن شخص گفت اگر دنيا بد است توبه نكو است و توبه در دنيا حاصل است گفت چنين است اما گناه در دنيا حاصل مىشود بيقين ليكن در قبول توبه شك دارم .
كسى از وى پرسيدند عبوديت چيست گفت آنكه ترك هرچه تراست بگوئى و ملازم باشى به چيزى كه ترا فرمودهاند ، گفتند درويشى چيست فرمود بر خداى تعالى شكستگى عرضه نمودن ، پرسيدند علامت دوستى چيست گفت آنكه روزى كه بميرى دوستان شاد شوند و چنان مجرد از دنيا به روى كه از تو چيزى نماند .
وفات آن جناب در زمان خلافت معتمد عباسى فى شهور سنه دويست و شصت و پنج بوده رحمة اللّه عليه .
منبع الحقائق و الاسرار شيخ فريد الدين محمد بن ابراهيم العطار
همان خريطهكش وادى فنا عطار * كه نظم او است شفابخش عاشقان حزين
مقابل عدد سورهء كلام نوشت * سفينههاى عزيز و كتابهاى گزين
جنون ز جذبهء او ديده در سلوك خرد * خرد ز منطق او جست در سخن تلقين
آن جناب را مرتبهء عالى و مشرب صافى بوده ، سخن او را تازيانه اهل سلوك گفتهاند در علوم شريعت و فنون طريقت يگانه و در شوق و نياز و سوز و گداز شمع شبستان زمانه بود اصل آن بزرگوار از قريه كدكن از توابع نشابور است خرقه از دست شيخ مجد الدين بغدادى پوشيده و ناب عرفان از جام شيخ نجم الدين كبرى نوشيده و در طفوليت نظر از قطب الدين حيدر ديده و از سخن مولانا جلال الدين رومى است كه روح منصور بعد از صد و پنجاه سال بروح آن جناب تجلى فرموده و مربى او بوده .
در روزگار سلطان سنجر سنه پانصد و سيزده تولد نموده مولانا جلال الدين رومى