نبوده و انكار و مذمت اين فرقه نموده آنكس از اهل علم و عقل و تدين نخواهد بود .
اما آنچه گفته مىشود كه كتاب حديقة الشيعة كه آن را منسوب مىگردانند با زهد زمان مولانا احمد اردبيلى قدس سره او نيز صوفى را چند فرقه كرده و يكى از ايشان را نيكو شمرده و باقى را مذمت نموده نسبت حديقة الشيعة بمولانا در ضمن احوال ايشان مذكور شد احتياج بتكرار نيست .
اما ملا محمد باقر مجلسى در كتاب عين الحياة و رساله اعتقاد و ديگر تصانيفش كه انكار و مذمت صوفيه نموده ، و نيز صوفيه را از اهل سنت گفته در موضعى از آن كتاب كه در بيان مذمت صوفيه است بدين عبارت كه : در ميان اهل حق يعنى شيعه هميشه عباد و زهاد بودهاند ايشان را داخل صوفيه مىشمردهاند و بر طريق حق مستقيم بودهاند و راه قرب و مناجات و عبادت و بندگى خدا را داشتهاند سلطان العلماء و المحققين و برهان الاصفياء و الكاملين شيخ صفى الدين ، و سيد الفاضل ابن طاوس ، و زبدة المتعبدين ابن فهد حلى ، و شيخ سعادتمند شيخ زين الدين رضوان اللّه عليهم اجمعين و غير ايشان از زهاد كه طريقهء رياضت و عبادت بقانون شريعت مقدسه نبوى داشتهاند و بعد از كمال در علوم دين متوجه عبادت و رياضت و هدايت بودهاند و علوم حقه را درس مىگفتهاند و بدعتى از ايشان نقل نكردهاند لهذا ملا جامى ايشان را داخل در نفحات نكرده و داخل در صوفيه ندانسته با آنكه ايشان از آفتاب مشهورتر بودهاند ، از آثار و اولاد امجاد و تصانيف ايشان عالم منور گرديده ، تا قيام قيامت از بركات ايشان عالم ظاهر و باطن معمور است ، در ترويج دين ائمه اثنىعشريه سعيها كردهاند و جان خود را در راه دين بذل نمودهاند و بعد از آن بر سر مذمت رفته .
مراد از بيان اين فقرات آن بود كه ملا محمد باقر نيز معترفست كه صوفيه شيعه بوده و مىباشند پس مذمت مطلق از او با اتفاق منكر غير جايز است « 1 » و از هيچ احدى انكار مطلق واقع نشده زيرا كه قبل از ظهور تشيع بعضى از علماء عامه كه انكار صوفيه نمودهاند صوفيه را بسبب تشيع ايشان انكار نمودهاند .
و از علماء شيعه كسى كه اعتماد بر او باشد غير از اين چهار كس انكار صوفيه
هامش
( 1 ) - بستان : از او و غير او جائز نيست