آشفته دل ما تو كنى وين ز تو زيبا است * ما را به دعاى تو بود دست و هويداست
دانى تو خود اين نكته كه ما را چه تمناست * زين دست كه بر دامن مولى به تولاست
بر ذيل ولايش زدهايم از دو جهان چنگ * آن صاحب شمشير دو دم خواجهء قنبر
كز تيغ وى آمد ملك و ملك مسخر * نامش به ستمديده و افتاده و مضطر
افسون مجرب بود و عون ميسر * هر مشكلى آسان شود از عونش يكسر
دارند بر اين تجربه رندان قلندر * نكنند بكارى بجز از نام وى آهنگ
ترياق سموم الم و دافع هر زهر * حلال هرآن مشكل در باطن و در جهر
خوانند چو نامش بهر آن وادى و هر شهر * جارى شود از سنگ بهر تشنه دو صد نهر
فريادرس هركه رسيدش ستم دهر * پس گشت پناهنده به آن غالب ذو القهر
كارش نشد از همت او يكسر مو لنگ * اى آنكه براهت بود افهام چو خاشاك
تا فهم كمالت چكند دانش و ادراك * چندان كه حمام است برازنده و چالاك
هرگز نتواند پرد از بام به افلاك
ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — صفحة 166
مساهمون: محمد حسن بن محمد باقر صفى عليشاه
ص١٦٦