و لا يتمّ مقام التوبة إلّا بالانتهاء إلى التوبة ممّا دون الحقّ ، ثمّ رؤية علّة تلك التوبة ، ثمّ التوبة من رؤية تلك العلّة .
« توبهء از مادون حقّ » نمىباشد مگر در مقام فنا ؛ و تلوين در اين مقام مىباشد به ظهور انّيت عبد . پس اگر ببيند كه او توبه كرده است از ما سواى حقّ ، پس بتحقيق كه ظاهر گردانيده است انّيت خودش را از حيثيت عدم شعور به ظهور آن انّيت كه او علّت توبه است . پس توفيق مىدهد او را خداى تعالى « از براى رؤيت اين علّت . » چرا كه او معنىّ به و خواستهشدهء به اوست ، معصوم است از جهت خداى تعالى .
پس اگر ببيند « رؤيت او را از براى اين علّت » مىباشد تلوينى ديگر ؛ و خلاص شدن از او به آن است كه توبه كند از رؤيت او از براى اين علّت به حقّ ، و اين نمىباشد مگر به تمكين . پس مىباشد او بيننده - در مقام تمكين به حقّ - توبهء خودش را به حقّ . پس نمىباشد او بيننده و نه توبهكننده .
انيس العارفين ( تحرير منازل السائرين ) ( فارسى ) — صفحة 77
مساهمون: على اوجبى
ص٧٧