عاجزند از انقطاع به سوى او در توكّل بر او ، نه از جهت نفس خودشان ؛ چرا كه ايشان مشاهده مىكنند مسبّب را حقّ ، و استغنا مىكنند به او از اسباب ، و مىدانند آنكه سبب را اثرى نيست ، بلكه از جهت رحمت و توسعهء بر محجوبين ؛ چرا كه ايشان صبر نمىكنند با حقّ ، و استطاعت ندارند وقوف را با او . پس از اين جهت است كه تلبيس كردهاند بر ايشان از جهت آسايش از براى ايشان به سكون به سوى اسباب و وقوف با اسباب .
و مراد به « صادرين از وادى جمع » اهل بقاى بعد از فنااند كه ايشان مىكنند آنچه مىكنند به حقّ ، نه به انفس خود ؛ يقال : « هذا رجل يصدر الناس برأيه » يعنى مىكنند ناس آنچه مىبيند او و امر مىكند ايشان را به او ؛ و « صدور وادى جمع » فعل و قول است به حقّ .
و « مشيرون از عين او » كسانىاند كه هرگاه اشارت كنند به سوى ناس ، مىباشد اشارت ايشان اشارت عين جمع ؛ يعنى حضرت حقّ . چرا كه ايشان خلفاى حقّاند در دعوت به سوى او و هدايت خلق .
انيس العارفين ( تحرير منازل السائرين ) ( فارسى ) — صفحة 554
مساهمون: على اوجبى
ص٥٥٤