باب السرّ
قال اللّه تعالى :
اللَّهُ أَعْلَمُ بِما فِي أَنْفُسِهِمْ
« 1 » « 2 » .
« سرّ » معنى است باطن از ادراك مشاعر ؛ و گفته مىشود سرّ را از براى قلب مترقّى به مقام روح به سبب تجرّد و صفا ، از براى بودن قلب محلّ سرّ ، از جهت اطلاق اسم حالّ بر محلّ از روى مجاز ، ليكن او گرديده است به سبب نقل حقيقت اصطلاحيه در عرف اين طايفه ، و مراد در اينجا معنى اوّل است . پس استشهاد كرد به آيهء كريمه بر او ؛ چرا كه آن چيزى كه دانسته است او را خداى تعالى در انفس ايشان ، او معنىاى است مستور در باطن ايشان از غير حقّتعالى .
أصحاب السّر هم الأخفياء الذين ورد فيهم الخبر .
و او قول پيغمبر عليه السّلام است كه : « أحبّ العباد إلى اللّه تعالى الأخفياء الأتقياء » « 3 » يعنى آن كسانى كه پوشانيده است ايشان را خداى تعالى از خلقش « اگر حاضر شوند شناخته نمىشوند ، و اگر غايب شوند ياد كرده نمىشوند » .
هامش
( 1 ) . اصل : اللّه أعلم بأنفسهم .
( 2 ) . هود / 31 .
( 3 ) . با اندكى تفاوت در : سنن ابن ماجة ، ج 2 ، ص 1321 ؛ صحيح مسلم ، ج 4 ، ص 2277 و مسند احمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 168 و 177 .