( 218 ) « عزّ من قنع » : « هركه قناعت ورزد ، عزيز شود » نگر : شرح اصول الكافى ( مولى صالح مازندرانى ) ، ج 8 ، ص 181 ؛ شرح الأسماء الحسنى ، ج 2 ، ص 43 ؛ عيون الحكم و المواعظ ، ص 365 و مطلوب كلّ طالب ، ص 34 .
( 219 ) « خروس آسمان » اشاره به حديثى دارد كه شيخ صدوق در كتاب التوحيد ، ص 282 ، باب 28 ( - باب ذكر عظمة اللّه جلّ جلاله ) ح 10 روايت كرده است . ابن كوّاء نزد امير المؤمنين على ( ع ) مىرود و از آيهء 41 سورهء نور
وَ الطَّيْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ
مىپرسد كه باورش را به ترديد انداخته است ؛ و حضرت ( ع ) در پاسخ مىفرمايد : « إنّ اللّه تبارك و تعالى خلق الملائكة فى صور شتّى إلّا أنّ للّه تبارك و تعالى ملكا فى صورة ديك أبحّ أشهب براثنه فى الأرض السابعة السفلى و عرفه مثنى تحت العرض ، له جناحان : جناح فى المشرق و جناح فى المغرب ، واحد من نار و آخر من ثلج ؛ فإذا حضر وقت الصلاة قام على براثنه ثمّ رفع عنقه من تحت العرش ثمّ صفق بجناحيه كما تصفق الديوك فى منازلكم ؛ فلا الذى من النار يذيب الثلج و لا الذى من الثلج يطفئ النار ؛ فينادى « أشهد أن لا إله إلّا اللّه وحده لا شريك له و أشهد أنّ محمّدا سيّد النبيّين و أنّ وصيّه سيّد الوصيّين و أنّ اللّه سبّوح قدّوس ربّ الملائكة و الروح » يعنى : « به درستى كه خداى تبارك و تعالى فرشتگان را در صورتهاى متفاوت آفريد : يكى از فرشتگانش در شكل خروسى فراخ چشم اشهب ( - سياه و سفيد ) است كه چنگالهايش در زمين هفتم قرار دارد و تاجش دو تا زير عرش . دو بال دارد : يكى در مشرق و ديگرى در مغرب ؛ يكى از آتش و ديگرى از برف . آنگاه كه وقت نماز مىشود ، بر روى چنگالهاى خود مىايستد ، سپس گردنش را از زير عرش بلند مىكند ، سپس دو بالش را - همانند خروسهايى كه در منزل داريد - بر هم مىزند . نه بال آتشينش برف را آب مىكند و نه بال برفىاش آتش را خاموش مىكند . سپس بانگ مىزند :
گواهى مىدهم كه هيچ پرستهاى جز خداى يكتا نيست ؛ و شهادت مىدهم كه حضرت