تاريخ مدينة دمشق ، ج 64 ، ص 202 ؛ تذكرة الحفّاظ ، ج 4 ، ص 1464 ؛ تفسير ابن كثير ، ج 2 ، ص 601 ؛ تفسير القرطبى ، ج 6 ، ص 135 ؛ تهذيب الكمال ، ج 8 ، ص 166 ؛ ج 26 ، ص 97 ؛ الجواهر السنية ، صص 120 - 121 ؛ ذيل تاريخ بغداد ، ج 3 ، ص 123 ؛ سبل الهدى و الرشاد ، ج 1 ، ص 446 ؛ ج 9 ، ص 157 ؛ ج 10 ، ص 235 ؛ سير أعلام النبلاء ، ج 8 ، ص 243 ؛ شرح اصول الكافى ، ج 1 ، ص 89 ، 188 ؛ ج 9 ، صص 424 - 425 ؛ عوالى اللئالى ، ج 4 ، ص 103 ؛ الغدير ، ج 1 ، ص 408 ؛ الكافى ، ج 2 ، صص 352 - 353 ؛ كتاب المؤمن ، ص 32 ؛ لسان الميزان ، ج 4 ، ص 83 ؛ المحاسن ، ج 1 ، ص 291 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 3 ، ص 58 ؛ مشكاة الأنوار ، ص 256 ؛ مفردات غريب القرآن ، ص 551 ؛ منتفى الجمان ، ج 1 ، ص 322 ؛ ميزان الاعتدال ، ج 1 ، ص 641 ؛ ج 2 ، ص 676 و نور البراهين ، ج 1 ، ص 163 ؛ ج 2 ، ص 293 .
( 212 ) « لا بدّ من قرين يدفن معك » : « تو را همراهى خواهد بود كه با تو دفن مىشود . » نگر : الأمالى ( شيخ صدوق ) ، ص 51 ؛ بحار الأنوار ، ج 7 ، ص 228 ؛ ج 68 ، ص 171 ؛ ج 74 ، ص 111 ؛ الخصال ، ص 114 ؛ روضة الواعظين ، ص 487 ؛ معانى الأخبار ، ص 233 و منازل الآخرة ، ص 174 .
( 213 ) خلاصهء داستان چنين است : كسى ادّعاى پيامبرى كرد و گفت : از همهء پيامبران برترم . مردم دستگيرش كردند و نزد پادشاه بردند و خواستار مجازاتش شدند . شاه ديد كه آن مدّعى نبوّت بسيار ضعيف و نحيف است بهگونهاى كه اگر يك سيلى بخورد ، در جا بميرد . ازاينرو ، دريافت درشتى كردن فايدهاى ندارد . به نرمى از او پرسيد : از چه راهى روزى خود را در مىآورى و كجا زندگى مىكنى ؟
او پاسخ داد : نه خانهاى دارم و نه همنشينى .
شاه پرسيد : صبح چه خوردى كه چنين لاف پيامبرى مىزنى ؟ !
شرح مثنوى ( فارسى ) — صفحة 457
مساهمون: على اوجبى
ص٤٥٧