قوله :
سخت بىصبر و در آتشدانِ تيز * [ رَوْ سوى صدر جهان مىكن گريز ]
انتقال كرد به مقصد اصلى كه صدر جهان كيست و بخارا چيست .
قوله :
[ اى خُنُك آن را كه ذلّت نفسه ] * واى بر آن كس « 1 » كه يُرْدى رَفْسه
أى ، هلاك كند جمع فسق او را .
قوله :
واروم آنجا بيفتم پيش او * پيش آن صدر نكوانديش او
اين مصرع مقولهء مولوى است . گويا مصرع اول را كه مقولهء وكيل بود ، تفسير فرمودند .
قوله :
غَنّ لى يا مُنيتى لحنَ النّشور * [ . . . ]
سرود كن اى آرزوى من ، لحنى را كه سبب او مرده زنده گردد .
قوله :
[ . . . ] * ابرُكى يا ناقَتى تَمّ السّرور
بنشين اى شتر من ، كه به تحقيق تمام شد خوشحالى ؛ يعنى ، بنشين كه بر تو سوار شوم و به جانب مطلب برانم .
قوله :
ابلعى يا ارضُ دَمعى قد كفى * [ . . . ]
فروكش اى زمين آب خود را كه اشك من به تحقيق بسنده است .
قوله :
[ . . . ] * اشرَبى يا نفسُ ودّا « 2 » قد صفا
بياشام اى نفس دوستى را [ كه ] به تحقيق صاف شده .
قوله :
عُدتَ يا عبدى « 3 » الينا ، مرحبا * [ . . . ]
هامش
( 1 ) در نسخهء ق : واى آن كس را .
( 2 ) همان : وردا .
( 3 ) همان : عيدى .