( 795 )
منگر تو در روى بتان بهر هواى خويشتن * در آتش سوزان مرو اى دل بهپاى خويشتن
هر كو « 1 » دلش از دست برد مهر بتان سنگدل * در دوزخ نقد اوفتاد ، ديد او جزاى خويشتن
با عشق خوبان خو مكن جز جانب حق رو مكن * كاين غم چو افروزد دلت بينى سزاى خويشتن
غم را بسوزان شاد شو ، در عشق حق استاد شو * شاگردى شيطان مكن بهر بلاى خويشتن
نى نى چو شيطان خود روى چون دانه « 2 » بينى سوى دام * استاد شيطان مىشوى در ابتلاى خويشتن
رو رسم نوبنياد كن ، خود را ز خود آزاد كن * تا وارهى زين بندگى باشى براى خويشتن
چون فيض روحانى شوى زايندهء « 3 » ثانى شوى * يا بى بقاى جاودان اندر فناى خويشتن
( 796 )
آرامت از جان « 4 » مىرود زين شاهدان سيمتن * يا رب چه مستيها كنى زان ساقى جان پيرهن
زين گلرخان بىوفا ، دل مىرود از جا ترا * گر حور « 5 » بنمايد لقا ، جانت نگنجد در بدن
از حسن تن « 6 » لذّت برى ، تا حسن جانت چون كند * از حسن جانان خود مگو ، كز تو نماند ما و من
هامش
( 1 ) - چ ش : گو .
( 2 ) - چ ش ، چ پ : بينى چو دانه .
( 3 ) - چ ش : زاقنده .
( 4 ) - چ پ ، چ ش : از تن .
( 5 ) - چ پ ، چ ش : گر جور .
( 6 ) - چ پ ، چ ش : جان .