( 690 ) حق « 1 »
به كوى يار بىپروا « 2 » گذشتيم * دل آنجا ماند و ما ز آنجا گذشتيم
غلط كى مىتوان ز آنجا گذشتن * مگر ما بى خود و بىما گذشتيم
نه ما ماند و نه سر ماند و نه پا ماند * هم از ما هم ز سر هم پا گذشتيم
چو از يار حقيقى بوى برديم * ز هر گلدستهء رعنا گذشتيم
عيان ديديم خورشيد ازل را * ز هر مهطلعت « 3 » زيبا گذشتيم
حديث از شاهد و ساقى مگوئيد * كه اين را خط زديم آن را « 4 » گذشتيم
بجان و دل و غم مولى گزيديم * هم از دنيا هم از عقبا گذشتيم
نمىپيچم در زهّاد و عبّاد * هم از آنها هم از « 5 » اينها گذشتيم
نه از دنيا نه عقبى « 6 » طرف بستيم * بمانديم اين دو را بر جا ، گذشتيم
چو در اقليم بىجائى « 7 » رسيديم * ز راه و منزل و مأوا گذشتيم
به خلوتخانهء توحيد رفتيم * هم از لا و هم از الّا گذشتيم
دل و جان را به حق داديم چون فيض * ز گفتوگو و از غوغا گذشتيم
( 691 ) حق « 8 »
فخر دو عالميم و گداى تو آمديم * بر درگه تو بهر عطاى تو آمديم
در گوش ما فتاد به ناگه نداى كن * جستم از عدم به نداى تو آمديم
ما را نبود هيچ مهمى در آب و خاك * در آتش بلا به هواى تو آمديم
هامش
( 1 ) - عنوان از اصلى .
( 2 ) - چ پ : بىپرا .
( 3 ) - چ پ : طعلت ( مغلوط ) .
( 4 ) - چ پ ، چ ش : زديم و آن را .
( 5 ) - چ پ ، چ ش ، عق : هم از اينها هم از آنها .
( 6 ) - چ پ ، چ ش : دنيا و عقبى .
( 7 ) - چ پ ، چ ش : بىجانى .
( 8 ) - عنوان از اصلى .