( 688 ) عشق « 1 »
به شست تار زلف « 2 » يار در بندم خوشا حالم * به درد بىدواى دوست خرسندم خوشا حالم
نديدم چون وفايى از گلى « 3 » در گلشن عالم * ز دل خار تعلق يك به يك كندم خوشا حالم
برون كردم سر از خاك و نديدم جاى آسايش * دگر خود را درون خاك افكندم « 4 » خوشا حالم
به جز عشقم نيامد در نظر چيزى درين عالم * ازآنرو عشق در جان و دل آكندم خوشا حالم
جمال دوست در صحراى هستى چون تجلّى كرد * وجود خويش را از خويشتن كندم خوشا حالم
خيالش در نظر پيوسته هست امّا پسندم نيست * به ديدار جمالش آرزومندم خوشا حالم
گهى حيران آن رويم گهى آشفته زان مويم * گهى گريم به حال خود گهى خندم خوشا حالم
چو حرف يار مىگويم دهانم مىشود شيرين * دهان چه ، پاى تا سر آن زمان قندم خوشا حالم
از آن خشنود « 5 » مىباشم چو فيض از گفتههاى خود * كه حرف اوست كان بر خويش مىبندم « 6 » خوشا حالم
هامش
( 1 ) - عنوان از اصلى .
( 2 ) - چ پ ، چ ش : يار و زلف .
( 3 ) - چ پ ، چ ش : در گلى .
( 4 ) - چ پ : افكند .
( 5 ) - چ پ ، چ ش : خوشنود .
( 6 ) - چ پ ، چ ش : بر خويشتن بندم .