با منى وز فراق « 1 » مىسوزم * گلشنم گلخنم نمىدانم
روى و زلف تو قبلهام شب و روز * كافرم مؤمنم نمىدانم
خم ابروى تست يا محراب * رهبر از رهزنم نمىدانم
جامه بر خويش مىدرم ليكن « 2 » * جيب از دامنم نمىدانم
محو در عشق تو شدم چون فيض * عشق تو يا منم نمىدانم
( 677 ) حق « 3 »
حسنش دريا و من سبويم * عشقش چوگان و من چو جويم « 4 »
من قالبم او مرا چو جانست * او آب روان و من چو جويم « 5 »
او چون نائى و من چو نايم « 6 » * نالان و حزين و زار از اويم « 7 »
او از لب من سخن سرايد * اين نيست كه ترجمان اويم
اى خواجه مرا حقير مشمار * پروردهء دست لطف اويم
از نيك بجز نكو نيايد * چون او نيكوست من نكويم
چون پشت ما اوست در همه حال * با او پيوسته روبرويم
گاه از شادى غزل سرايم * گاهى « 8 » از غم چو فيض مويم
آن را كه بود بكوى او خاك * افتاده به ره چو خاك كويم
هامش
( 1 ) - عق : در فراق .
( 2 ) - چ پ ، چ ش : جامه دانم كه مىدرم بر تن .
( 3 ) - عنوان از اصلى .
( 4 ) - چ ش : چه گويم .
( 5 ) - چ ش : چه جويم .
( 6 ) - چ پ ، چ ش : چه نايم .
( 7 ) - چ پ ، چ ش : زار اويم .
( 8 ) - چ ش : گاهم .