( 346 ) عشق شكر الطاف عشق « 1 »
جان سوختهء روئيست پروانه چنين بايد * دل شيفتهء موئيست « 2 » ديوانه چنين بايد
تا لب نهدم بر لب جان مىرسدم بر لب * احسنت زهى باده پيمانه چنين بايد
گه مست ز ناسوتم گه غرقهء لاهوتم * گاه از خم و گه دريا مستانه چنين بايد
چشم تو كند مستم لب مىبرد از دستم * هر جام ميى دارد ميخانه چنين بايد
سرمست ز ساغر گشت دل واله دلبر گشت * تن بىخبر از سر گشت مستانه چنين بايد
زلفت ره دينم زد ابرو ره محرابم * ايمان به تو آوردم بتخانه چنين بايد
در دل چو وطن كردى جان در تن من كردى * جانم به فدا بادت جانانه چنين بايد
جز جان من و جز دل جايى كنى ار منزل * افغان كنم و نالم حنانه چنين بايد « 3 »
در آتش عشقت فيض مىسوزد و مىسازد * تا جان به رهت بازد پروانه چنين بايد
هامش
( 1 ) - عنوان از اصلى .
( 2 ) - چ پ ، چ ش : روئى است .
( 3 ) - اشاره به ستون حنّانه در مسجد رسول اللّه ( ص ) فرموده كه چون حضرتش منبر خود را از پاى آن به مكان ديگر مسجد منتقل فرمود از فراق مىناليد مولانا هم اين معنى را در اين بيت آورده :استن حنانه از هجر رسول * نالهها مىزد چو ارباب عقول