ز هر فراق نوشم بهر وصال كوشم * حكمش به جان نيوشم تا كام من برآيد « 1 »
گر سر دهم نفس را آتش فتد در افلاك * گر در چمن كشم آه دود از چمن برآيد
گر آتش نهانم پيدا شود به محشر * دوزخ بسوزد از رشك دودش ز تن برآيد
گر روى تو ببينم هنگام جان سپردن * قبرم بهشت گردد نور از كفن برآيد
بر ياد زلفت ار جان بيرون رود ز قالب « 2 » * سنبل ز خاك قبرم مشك از بدن برآيد
حمد تو مىنگارم بر لوح هر هوائى * شكر تو مىگزارم « 3 » ، هرجا سخن برآيد
گر شعر فيض خواند واعظ فراز منبر * بس آه آتش افروز از مرد و زن برآيد « 4 »
( 339 )
ز هر فراق نوشم تا كام من برآيد * بهر وصال كوشم تا جان ز تن برآيد
دل بر جفا نهادم تا مىتوان جفا كن * از جان كشم جفايت تا كام من برآيد
تخم وفات در جان كشتم كه چون بميرم * شاخ وفا « 5 » پس از مرگ از خاك من برآيد
گر بىوفاست معشوق كان وفاست عاشق * عاشق وفا كند تا از خويشتن برآيد
هامش
( 1 ) - عق : تا جان ز تن برآيد تا كام من برآيد .
( 2 ) - چ پ ، چ ش : بر باد بوى زلفت ار جان شود ز قالب .
( 3 ) - چ پ ، چ ش : گذارم .
( 4 ) - اضافه از عق :
خوش گفت حافظ اين را از دفترش بخوان فيضدست از طلب ندارم * تا كام دل برآرم .( 5 ) - چ پ ، چ ش : شام وفا .