( 78 )
الهى به كامم شرابى فرست * شرابى ز جام خطابى فرست
مرا كشت رنج خمار الست * دگرباره از نو شرابى فرست
دلم تا صفا يابد از زنگ غم * به دردىكشانت كه نابى فرست
شد افسرده جانم درين خاكدان * ز مهرت به دل آب و تابى فرست
ز سر جوش خمخانهء حُبّ خويش * به جام شرابم حبابى فرست
به لبتشنهء چشمهء معرفت * به ساقى كوثر كه آبى فرست
به عصيان سراپا آلودهام * ز جام طهورم شرابى فرست
به معمار مىكن حوالت مرا * اميرى به ملك خرابى فرست
به دل تخم اميد كشتم بسى * بدين كشتزارم سحابى فرست
ز درياى غفران و ابر كرم * مرا رحمت بىحسابى فرست
براى براتم ز آتشكده * ز سوى يمينم كتابى فرست « 1 »
ز قشر سخن فيض دلگير شد * ز معناى بكرم لبابى فرست
( 79 )
قصهء عشق گفتنم هوس است * دُرّ اسرار سفتنم هوس است
كنم افشاى راز در پرده * گفتنى در نهفتنم هوس است
حال زار دل رميدهء خويش * از لبانت شنفتنم هوس است
در فراقت دلم چو غنچه گرفت * در وصالت شكفتنم هوس است
با تو بودن ز شام تا دم صبح * وز سحر تا بخفتنم هوس است
وصف حسن تو و جفاى رقيب * در حضور تو گفتنم هوس است
گردِ خويش از ره تو كردن دور * رهگذار تو رفتنم هوس است
بىخودم كن درآ در آغوشم * با تو بىخويش خفتنم هوس است
زين معانى دگر مزن دم فيض * كز بيان هم نهفتنم هوس است
هامش
( 1 ) - اشاره به آيه قرآن است كه نامهء اعمال پرهيزكاران در روز قيامت بدست راست ايشانست .