يابد چو ز دوستى تو برد * گو كونين بر دلم برد
مقصود دلم حصول يابد * جان با اصلش وصول يابد
زين دولت كام اگر نگيرم * شايد كه درين هوس بميرم
نيكو گفته است شيخ عطّار * آن گنج علوم و بحر اسرار
گر در سر اين هوس نهم جان * آن به كه دلم رهين دكّان
جرعهء دوم عتاب با نفس امّاره است و نفس بر سه قسم است امّاره ، لوّامه ، مطمئنه
يا مَن غلبته جند اهواه * يا مَن عزّبت حبّ دنياه
يا من هو فى الذنوب مأسور * يا من هو بالغيوب مسرور
اى غافل گنج و مست مخمور * وى جاهل ابله از خدا دور
اى عمر به بد تباه كرده * وى نامهء خود سياه كرده
اى سر تا پاى پيچ در پيچ * بر حال خودت نمىگرى هيچ
بيدار نمىشوى ز غفلت * هشيار نمىشوى ز سكرت
گوئى ز خدا خبر ندارى * وز روز جزا خبر ندارى
بس عاصى و دل سياه گشتى * غرق بحر گناه گشتى
هيچ آية بان را نخوانى ؟ * ان تخشع را تو مىندانى
ويل لك ثم ويل اخشع * انظروا به عين قلبك اسمع
يك لحظه بفكر خويشتن آى * چشمى ز درون جانت بگشاى
بنگر نيكو كه در چه كارى * افتاده ، پياده يا سوارى
اين راه كه مىروى چه راه است * راه طاعت ره گناه است
عمرى كردى تو در جهان زيست * اكنون بنگر كه حاصلت چيست
بگذشت بسى ز روزگارت * بنگر نيكو به كار و بارت
تا چند بهر طرف دويدن * جان كندن و حاصلى نديدن
تا كى بىره روى تو بىدرد * اين راه خداى نيست واگرد
در راه خداى اى تو غافل * يك گام نرفتهاى چه حاصل ؟
از جام غرور گشتهاى مست * سرمايهء عمر داده از دست
در ظلمت تن شدى خداگو * شرمت بادا ره خدا كو
از طاعت حق فرار تا كى * وين غفلت برقرار تا كى