و آن كتاب حقيقت من است و من كليم روح خود را از درياى لوازم امكان گذرانيدهام و فرعون طبيعت بشرى را غرق كردم و عذاب قيامت انفسى بر نفوس امّاره و لوّامه كه در ظلمت بشريت و سايهء مادّهء جسميّتاند ، منم كه به محبّت و متابعت من آنها را عذاب اليم است و در قيامت آفاقى كه يوم الظلة اشاره به آن است كه :
يَأْتِيَهُمُ اللَّهُ فِي ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ
« 1 » واسطهء عذاب نيز منم كه شخص نور توحيدم و بىبهرهگان از اين نور از بىبهرهگى در عذابند ، هركه مقدار ذرّهاى از نور توحيد دارد خلاصى از عذاب خواهد يافت كه
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ
« 2 » ، و اللّه اعلم .
و قال عليه السّلام :
انا آيات اللّه و امين اللّه ، انا أحيي و اميت ، انا اخلق و ارزق ، انا السّميع ، انا العليم ، انا البصير ، انا الّذى اجود السموات السّبع و الارضين السبع فى طرفة عين ، انا الاوّل و انا الثانى .
مىفرمايد كه : همچنانكه عالم آيات اللّه هست و من بحسب جمعيّت و كلّيت خود آيات اللّه و جامع عوالم ما لا نهاية لهاام و امانت الهى كه آسمانها و زمينها و كوهها حمل آن برنتافت نزد من است و بحسب جامعيّت خود مر اسماء الهى را و به تخلّق در مرتبهء آن شخص آثار اسماء الهى از من ظاهر مىشود . يعنى در هر مظهر كه ظهور كند اين آثار خواه از انبياء و خواه از اولياء و راسخان علما همه از من است و من متخلّق باسم سميع و عليم و بصيرم و در مقام حبّ فرائض و چون غايت وجود عالم با من است كه امانت الهى است ، پس من جوادم بوجود هفت آسمان و هفت زمين در هر چشم زدن ، زيرا كه من از خلق جديد كه تجلّيات آنى شأنى است در لبس نيستم پس در هر آن تمام عالم از حقيقت من و تعيّن وجود من
هامش
( 1 ) - بقره / 210 .
( 2 ) - زلزلة / 7 .